ี่เดินเตร็ดเตร่อยู่นั่นเป็นชิ้นๆ
กระบวนการทั้งหมดราบรื่น ไม่มีความล่าช้าแม้แต่น้อย
…
อีกด้านหนึ่งในร้านขายของชำ
หลินโม่พิงเตียงพับ ภาพมุมสูงที่ส่งกลับมาจากโดรนก็ลอยอยู่ตรงหน้าเขาอย่างชัดเจน
ขบวนรถเหล็กกล้าจอดลงที่ระยะห่างจากอุทยานวิทยาศาสตร์เทียนฉงหนึ่งกิโลเมตร
ทั้งอุทยานมีพื้นที่กว้างใหญ่มาก เหมือนเมืองขนาดเล็กเมืองหนึ่ง
กำแพงโลหะผสมสูงเกินห้าเมตรทอดยาวต่อเนื่องกันไป ล้อมรอบพื้นที่หลายตารางกิโลเมตรไว้ บนกำแพงทุกๆ ร้อยเมตรก็มีหอคอยรักษาความปลอดภัยที่ส่องแสงสีแดงอยู่หนึ่งแห่ง
หน่วยรบกระจายตัวอย่างรวดเร็ว ตั้งแนวป้องกัน ณ ที่เกิดเหตุ
ซาโซริ, ไป๋ลู่, หวงเฟิง, ศาสตราจารย์จี้สี่คนรวมตัวกัน สีหน้าหนักอึ้งจ้องมองภาพเรียลไทม์ที่ส่งกลับมาจากโดรนอีกลำหนึ่ง
“ระบบประตูหลักล็อคตาย ต้องใช้ระเบิดแรงสูงระเบิดเปิด”
ไป๋ลู่ชี้ไปที่โครงสร้างประตูที่ขยายใหญ่บนหน้าจอ วิเคราะห์อย่างใจเย็น
คิ้วของหวงเฟิงขมวดเป็นปม “ระเบิดประตู เสียงดังเกินไป จะดึงดูดสัตว์ประหลาดทั้งหมดในอุทยานออกมา”
“ดึงดูดออกมา แล้วก็ฆ่าให้หมด” ซาโซริพ่นควันบุหรี่ออกมาวงหนึ่ง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเหี้ยมโหดที่เป็นเรื่องปกติ “พอดีประหยัดเวลาเราเข้าไปหาทีละตัว”
แผนการที่หยาบกระด้างนี้ กลับทำให้ดวงตาของไป๋ลู่กับศาสตราจารย์จี้สว่างขึ้น
“ได้” ไป๋ลู่รับคำทันที ความคิดของเธอหมุนเร็วมาก นิ้วขีดไปบนภาพที่ส่งกลับมาจากโดรน “ใช้ประตูเป็นศูนย์กลาง สร้
