เหตุผลที่มู่เป่ยเฉินลงมือสังหารหมู่อย่างเด็ดขาด ก็เพื่อไม่ให้จูหลานต้องแปดเปื้อนเลือดของคนในตระกูลตัวเอง
ไม่ว่าจะพูดยังไง คนเหล่านี้ก็คือญาติพี่น้องของจูหลาน
จนกระทั่งเสียงระเบิดกึกก้องเงียบลง มู่เป่ยเฉินถึงหยุดมือ
จบงาน ข้าขอตัวก่อนนะ มู่เป่ยเฉินหันไปบอกสองสาว
เจ้าไม่กลับไปดูหน่อยหรือ เผื่อช่วยอะไรได้ ไป๋หลิงถาม
กลับไปทำไม ข้าขี้เกียจวิ่งไปวิ่งมา แค่พวกปลาซิวปลาสร้อย ยังไม่พอมือท่านอาจารย์ตบทีเดียวด้วยซ้ำ ข้ากลับไปก็ไร้ประโยชน์ มู่เป่ยเฉินมองค้อนไป๋หลิง
ได้ยินคำตอบของมู่เป่ยเฉิน ไป๋หลิงถึงกับพูดไม่ออก
ช่างเถอะ ข้าไม่สนเจ้าแล้ว ข้าขอกลับก่อน ไป๋หลิงขี้เกียจต่อปากต่อคำกับมู่เป่ยเฉิน จึงหันหลังเดินจากไปพร้อมกับจูหลาน
มองดูแผ่นหลังของสองสาวที่เดินจากไป มู่เป่ยเฉินส่ายหัวพลางพึมพำ ทำเรื่องไม่เข้าเรื่อง
ไม่นาน มู่เป่ยเฉินก็จากไป ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังของตระกูลจู
โดยที่เหล่ายอดฝีมือตระกูลจูยังไม่รู้ตัวเลยว่า บ้านตัวเองโดนถล่มจนราบเป็นหน้ากลองแล้ว
พวกเขายังคงมุ่งหน้าสู่สำนักอวี้หัว และตอนนี้ก็มาถึงเมืองอวิ๋นแล้ว
ท่านผู้นำตระกูล ข้าสังหรณ์ใจไม่ดีเลย ผู้อาวุโสคนหนึ่งเดินเข้ามาหาจูคัง ผู้นำตระกูลจู ด้วยสี
