อยแยกเข้ามาในร้านขายของชำ หลินโม่ก็ลืมตาขึ้น
เหลือบมองเวลา หกโมงเช้า พอดี
ก็ตอนนี้นี่แหละ
หลินโม่เก็บโทรศัพท์ นึกในใจ
ความรู้สึกไร้น้ำหนักที่คุ้นเคยก็โอบล้อมทั้งร่างในทันที ความมืดตรงหน้าถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า
[การเดินทางข้ามมิติเสร็จสมบูรณ์]
[โลกปัจจุบัน: ยุควันสิ้นโลก]
[คูลดาวน์การเดินทางข้ามมิติครั้งต่อไป: 09:59:59]
ดีมาก เป็นไปตามที่คาดไว้ เป็นเวลาคูลดาวน์สิบชั่วโมงจริงๆ
ครืด
หลินโม่ดึงประตูม้วนขึ้น แสงเย็นจางๆ ยามเช้าก็ส่องเข้ามา
ผู้รอดชีวิตที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนบนลานกว้าง ในทันทีก็เหมือนฉลามที่ได้กลิ่นเลือด วุ่นวายขึ้นมา
“คุณหลินกลับมาแล้ว!”
“คุณเจ้าของร้าน ผมมีแบตเตอรี่ก้อนหนึ่ง คุณดูสิ!”
ชายคนหนึ่งที่หน้าตามอมแมมพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก ประคองแบตเตอรี่ธอร์-7 ที่เปื้อนโคลนก้อนหนึ่งอย่างกับสมบัติ
หลินโม่แค่เหลือบมอง ก็โบกมือ
แบตเตอรี่หายไปจากความว่างเปล่า
ปึ้ก
ขนมปังสองก้อนกับน้ำแร่หนึ่งขวดตกลงตรงหน้าชายคนนั้น
ดวงตาของชายคนนั้นสว่างขึ้นอย่างน่ากลัวในทันที หยิบอาหารขึ้นมาก็ไปกินอย่างตะกละตะกลามข้างๆ
การกระทำนี้ จุดประกายความกระตือรือร้นของทุกคนโดยสิ้นเชิง
ผู้รอดชีวิตหลั่งไหลกันเข้ามา กองผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์ต่างๆ ที่ตัวเองหามาได้ไว้ที่หน้าร้านขายของชำ
“คุณเจ้าของร้าน อันนี้เป็นพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์!”
“ผมมีเมนบอร์ดของกล้องวงจรปิด!”
ถึงแม้โจวหยวนจะไ
