บทที่ 29 – พี่เปียวที่ตกใจจนโง่
หลินโม่ไม่ได้ออกจากร้านขายของชำทันที แต่เดินไปที่เตียงพับ นอนลงทั้งชุด
พลังจิตที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ความต้องการในการนอนหลับของเขาลดลงอย่างมาก
แต่การพักผ่อนอย่างสงบสองสามชั่วโมง ยังคงทำให้สมรรถภาพทางกายของเขาฟื้นฟูสู่สภาพที่ดีที่สุด ทำให้พลังจิตที่เดือดพล่านนั้นสงบลงโดยสิ้นเชิง
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง นอกหน้าต่างฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว
เข็มนาฬิกา ชี้ไปที่เวลาสิบเอ็ดโมงตรงอย่างมั่นคง
อาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดลำลองสะอาดๆ หลินโม่ขับรถ Wuling Hongguang ที่ไม่สะดุดตาคันนั้น หาร้านอาหารข้างทางที่ดูสะอาดที่สุดตามใจชอบ
เขาสั่งบะหมี่เนื้อร้อนๆ ชามหนึ่ง
ครั้งนี้ ไม่มีเศรษฐีรุ่นสองที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไม่มีแฟนเก่าที่โผล่ออกมาหาเรื่อง
โลกเงียบสงบมาก
มีเพียงกลิ่นหอมของน้ำซุปที่ลอยฟุ้ง และเสียงพูดคุยเบาๆ ของลูกค้าร้านข้างๆ
กินบะหมี่หมดชาม หลินโม่จ่ายเงิน กลับมาที่รถ
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา ปลายนิ้วเลื่อนผ่านหน้าจอ หาเบอร์ที่เคยทำให้เขานอนไม่หลับ แต่ตอนนี้กลับเบาราวกับขนนก
โทรออกไป
โทรศัพท์แทบจะรับสายทันที
“ฮัลโหล! ใครวะ!”
เสียงของพี่เปียวที่กร่างดังมาจากปลายสาย พื้นหลังเสียงจอแจ เต็มไปด้วยเสียงไพ่นกกระจอกกระทบกันที่ใสกังวาน
“ฉันเอง หลินโม่”
หลินโม่พูดแค่สามคำ เสียงเรียบนิ่งไม่มีคลื่น
ปลายสายเงียบกริบในทันที
เสียงพื้นหลังที่จอแจ พร้อมกับเสียงไพ่นกกระจอกกระทบกัน ราวกับ