บทที่ 25 – ก้าวเดียวสู่สวรรค์
คำประกาศของหลินโม่ทำให้บรรยากาศของทั้งลานกว้างเปลี่ยนแปลงไปอย่างประหลาดในทันที
สายตาของผู้รอดชีวิตทุกคน จ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มใส่แว่นที่ผอมแห้งคนนั้น
นั่นไม่ใช่ความอิจฉาธรรมดาอีกต่อไป
แต่เป็นความโลภที่ไม่ปิดบัง เป็นความเย็นชาที่เหมือนกำลังประเมินเหยื่อ
“แบตเตอรี่พังๆ ก้อนเดียว… แลกของกินได้ตั้งเยอะ?”
“บนตัวมันต้องมีอีกแน่!”
ด้านหลังของฝูงชน นักเดินทางคนเดียวสองสามคนที่ดูแข็งแกร่ง ได้แยกย้ายกันอย่างเงียบเชียบ ก่อตัวเป็นวงล้อม ค่อยๆ บีบเข้าไปทางตำแหน่งของโจวหยวน
โจวหยวนรู้สึกเหมือนตกลงไปในถ้ำน้ำแข็งทันที ความเย็นเยียบเสียดกระดูกจากฝ่าเท้าพุ่งตรงขึ้นสู่กระหม่อม
เขากอดอาหารที่หนักอึ้งในอ้อมแขน ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
อาหารเหล่านี้ไม่ใช่ความหวัง
แต่เป็นยันต์เร่งตาย!
ในวันสิ้นโลกที่ชีวิตคนถูกยิ่งกว่าหมา การครอบครองทรัพย์สมบัติมหาศาลขนาดนี้ ทำให้เขากลายเป็นเหยื่อที่อ้วนพีที่สุดบนลานกว้างแห่งนี้ในทันที
ในตอนนั้นเอง เสียงเรียบนิ่งเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ไม่ดัง แต่กลับกดทับเสียงจอแจและเสียงหอบหายใจทั้งหมดได้อย่างชัดเจน
“ผมมีเรื่องจะถามเขา”
“ใครกล้าขยับ ผมไม่เกี่ยงที่จะใช้เนื้อกระป๋องอีกสักสองสามลังแลกหัวมันหรอกนะ”
เสียงของหลินโม่ทำให้ฝีเท้าที่กำลังจะขยับทั้งหมดหยุดชะงักลงทันที
นักเดินทางคนเดียวเหล่านั้นที่เมื่อวินาทีก่อนยังเหมือนหมาป่าหิวโหย ร่างกายแข็งทื
