ซึมเข้าไปในทุกซอกทุกมุม ทุกรอยแตกของถนนร้างสายนี้ และแพร่กระจายไปยังที่ที่ไกลออกไปอย่างบ้าคลั่ง
…
ห่างออกไปสามช่วงตึก ตึกแห่งหนึ่งที่พังทลายลงครึ่งหนึ่ง
“แค่ก… แค่กๆ…”
ชายหนุ่มหน้าเหลืองซูบซีดคนหนึ่งกำลังขดตัวอยู่ในมุมห้อง ใช้ผ้าขี้ริ้วปิดปาก ไออย่างกดกลั้น
ข้างๆ เขา ชายวัยกลางคนสวมแจ็กเก็ตเก่าๆ บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นน่ากลัว กำลังใช้ผ้าขี้ริ้วสกปรกๆ เช็ดลำกล้องปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติอย่างระมัดระวัง
“พี่หู่ แผลของเสี่ยวลิ่วหนักขึ้นอีกแล้ว ถ้าหายาไม่ได้อีก เขาคงจะ…” ชายหนุ่มสวมแว่นที่ดูสุภาพคนหนึ่ง เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล
ชายหน้าบากที่ถูกเรียกว่าพี่หู่ชะงักมือ เงยหน้าขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความหดหู่
“ฉันรู้”
ทีมเล็กๆ ของพวกเขา จากเดิมที่มีสิบกว่าคน ตอนนี้เหลือแค่สามคน
อาหารหมดไปนานแล้ว ยายิ่งเป็นของที่หวังไม่ได้
พื้นที่แถบนี้ถูกพวกเขาค้นจนพรุนไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว นอกจากซอมบี้ที่ดุร้ายขึ้นเรื่อยๆ ก็ไม่เจออะไรเลย
ความสิ้นหวังปกคลุมพื้นที่แห่งนี้
ในตอนนั้นเอง
กลิ่นหอมที่ยากจะบรรยายกลิ่นหนึ่ง ก็แทรกเข้ามาโดยไม่มีสัญญาณเตือน
ตอนแรกเป็นแค่กลิ่นจางๆ จนทำให้คนสงสัยว่าเป็นภาพหลอน
“กลิ่นอะไร?” ชายหนุ่มใส่แว่นขยับแว่น ไม่แน่ใจนัก
“เหมือนจะ… เนื้อ?” ชายหนุ่มที่ชื่อเสี่ยวลิ่ว ดวงตาที่เดิมทีไร้ประกาย บัดนี้กลับส่องแสงน่ากลัวออกมา
พี่หู่หน้าบากไม่พูดอะไร เขาลุกพรวดข
