บทที่ 6 – แกนคริสตัล
หลินโม่หยุดการกระทำของเขา มองเย่อิงอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธอเกลียดจนแทบกระอักเลือด
เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าของเขาได้บอกทุกอย่างแล้ว: สิทธิ์ในการเลือกเป็นของคุณ
เย่อิงไม่เคยรู้สึกอัปยศอดสูเช่นนี้มาก่อน
ในฐานะผู้ปลุกพลังธาตุไฟที่แข็งแกร่ง เธอคุ้นเคยกับการใช้พลังที่เหนือกว่าบดขยี้ทุกสิ่ง ทำให้ผู้อื่นยอมจำนน
แต่ต่อหน้าร้านค้าเล็กๆ แห่งนี้ ต่อหน้ากำแพงที่มองไม่เห็นนั่น พลังทั้งหมดของเธอกลายเป็นเรื่องตลก
“ฉัน…”
เสียงของเย่อิงแหบแห้ง เธออยากจะพูดว่า “ฉันไม่เอาแล้ว” แต่ความปรารถนาที่พลุ่งพล่านในลำคอกลับอุดปากเธอไว้
นั่นไม่ใช่แค่ความหิว
นั่นคือความโหยหา “ชีวิตปกติ”
ที่สามารถทำให้คนหลุดพ้นจากโลกวันสิ้นโลกที่เฮงซวยนี้ได้ชั่วคราว
เย่อิงหลับตาลง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เปลวไฟในดวงตาของเธอก็ดับลง เหลือเพียงความสงบนิ่ง
เธอยื่นมือเข้าไปคลำในกระเป๋าหนังใบเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาตรงเอว
ครู่ต่อมา เธอก็แบมือออก
ผลึกขนาดเท่าไข่นกพิราบ สีเทาขาวทั้งก้อน พื้นผิวเต็มไปด้วยลวดลายที่ไม่สม่ำเสมอ นอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือที่สวมถุงมือสีดำของเธอ
ภายในผลึกนั้น ดูเหมือนจะมีแสงเรืองรองจางๆ ไหลเวียนอย่างช้าๆ แผ่กลิ่นอายประหลาดที่ยากจะบรรยายออกมา
“ทองคำ ฉันไม่มีมากกว่านี้แล้วชั่วคราว” เสียงของเย่อิงกลับมาเยือกเย็นลงเล็กน้อย “ใช้เจ้านี่แลกกับไข่ของคุณ”
หลินโม่เลิกคิ้ว
นี่มันอะไรกัน?
