ระเด็นเปื้อนคางและลำคอที่เรียบเนียนของเธอ เธอก็ไม่สนใจ
กินเส้นหมด ซดน้ำซุปจนเกลี้ยง แม้แต่ต้นหอมที่ก้นชามก็ไม่เหลือ
จากนั้น เปิดกระป๋องโค้กเย็นๆ เงยหน้าดื่ม “อึกๆ” จนหมด ความซ่าของของเหลวเย็นๆ ทำให้เธอหรี่ตาลงอย่างสบายใจ
สุดท้าย เธอจึงฉีกซองล่าเถียวนั้น กินทีละเส้น ราวกับกำลังลิ้มรสสมบัติล้ำค่าของอารยธรรมที่สูญหายไปนาน
ตลอดกระบวนการ หลินโม่ก็แค่พิงกรอบประตูมองเงียบๆ
เขาไม่ได้รู้สึกได้ใจ หรือเยาะเย้ย
เย่อิงเงยหน้าขึ้น มองหลินโม่อย่างซับซ้อนอย่างยิ่ง
ในแววตานั้น มีทั้งความพึงพอใจ ความดื่มด่ำ ความเกรงขามอย่างลึกซึ้ง และแม้กระทั่งความคาดหวังที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่เคยสังเกตเห็น
“ฉันจะมาอีก”
เย่อิงทิ้งท้ายประโยคนี้ไว้ ไม่พูดอะไรอีก หันหลังหายเข้าไปในความมืดตรงหัวมุมถนน
หลินโม่มองทิศทางที่เธอจากไป มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เขารู้ว่าเย่อิงต้องมาแน่นอน
ปิดพัดลมระบายอากาศ นั่งลงบนเตียงพับที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
หลินโม่หยิบแกนคริสตัลที่เย็นและแข็งนั้นออกมาจากกระเป๋า
เขาอยากจะเห็นจริงๆ
ว่าของสิ่งนี้ จะนำอะไรมาให้เขาได้บ้าง
