ด้วยคุณสมบัติ ‘ปลอดภัยขั้นสุด’ ของร้านขายของชำ หลินโม่จึงไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย
แต่เขาไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ดวงตาของเขากลับจับจ้องไปข้างนอกอย่างระแวดระวัง
ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่ง ค่อยๆ เดินออกมาจากความมืดตรงหัวมุมถนน พร้อมกับเสียง ‘ต็อกแต็ก’ ของรองเท้าส้นสูงที่เหยียบลงบนเศษหิน
เป็นผู้หญิง
เธอสวมชุดหนังรัดรูปสีดำที่ตัดเย็บอย่างพอดีตัว ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายที่ร้อนแรงจนน่าใจหายออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ใบหน้าของเธอสะอาดสะอ้าน มองไม่เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกเลยแม้แต่น้อย ผมยาวลอนสีไวน์แดงปล่อยสยายไว้บนบ่าอย่างสบายๆ ใต้หางตายังมีไฝน้ำตาเม็ดเล็กๆ เพิ่มความเย้ายวนและโดดเด่นให้กับเธออีกหลายส่วน
ผู้หญิงคนนั้นหยุดยืนอยู่หน้าประตูร้าน
สายตาของเธอ กวาดมองร้านค้าที่ไม่เข้ากับซากปรักหักพังรอบข้างอย่างสนใจ
จากนั้น สายตาก็ทะลุผ่านม่านพลังที่มองไม่เห็น ตกลงบนร่างของหลินโม่ที่อยู่หลังประตู
“น่าสนใจดีนี่”
ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยปาก เสียงของเธอแฝงไปด้วยความเกียจคร้านและเย้ายวนโดยธรรมชาติ
“ในที่ซังกะตายแบบนี้ ยังมีคนกล้าเปิดร้านอีก”
