ยของเขา
ติ๊ง!
หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น เป็นข้อความทวงหนี้
[ไอ้หลิน ให้เวลาอีกสามวัน เงินต้นบวกดอกเบี้ย 350,000 ถ้ายังไม่คืน กุจะหักแขนแกข้างนึงแทนดอกเบี้ย!]
เพื่อรักษาพ่อแม่ เขากู้เงินนอกระบบมาสองแสน
ไม่ถึงปี ดอกเบี้ยทบต้นทบดอกจนกลายเป็นสามแสนห้า
สุดท้าย พ่อกับแม่ของเขาก็จากไป แต่หนี้ก็ยังใช้ไม่หมด ทิ้งไว้ให้เขาก็แค่ร้านขายของชำที่ใกล้จะเจ๊งกับหนี้สินท่วมหัว
หลินโม่มองไปรอบๆ
ร้านนี้คือน้ำพักน้ำแรงทั้งชีวิตของพ่อกับแม่
และเป็นที่ซุกหัวนอนเพียงแห่งเดียวของเขาในตอนนี้
ถ้าไม่มีที่นี่ เขาก็ไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ
หลินโม่สูดหายใจเข้าลึกๆ แต่หน้าอกกลับแน่นไปหมด เขาลุกขึ้นยืนหมายจะดื่มน้ำ ในลำคอกลับร้อนผ่าวราวกับมีไฟสุมอยู่
แต่ทว่า ทันทีที่ปลายเท้าของเขาสัมผัสพื้น—
วูม!
โลกทั้งใบราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นขย้ำและเขย่าอย่างรุนแรง!
แสงไฟจากเสาไฟฟ้านอกหน้าต่างเริ่มบิดเบี้ยวและยืดยาวออกอย่างน่าประหลาด
เปรี๊ยะ—!
หลังจากเสียงไฟฟ้าดังแสบแก้วหู แสงสว่างทั้งถนนก็ดับวูบลงในบัดดล
หลินโม่เกาะชั้นวางของไว้แน่น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองสามซองร่วงลงพื้นเสียงดังแผ่วเบา
ภาพหลอนเหรอ?
แต่แล้ว ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้เลือดในกาย
