”
“ที่แท้ก็เด็กรับใช้ของคุณชายหลี่” ท่าทีของโจวอวิ๋นอู่ก็ดีขึ้นมาก “เช่นนั้นไม่สู้ไปเป็นแขกที่ราชวงศ์เซี่ย เดินไปคุยไป”
เมิ่งจวินเหลียงพยักหน้า “ก็ดี เชิญ!”
ขณะที่ทั้งสองเดินพูดดคุยกัน เมิ่งจวินเหลียงก็ครุ่นคิดสิ่งที่โจวอวิ๋นอู่พูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางครั้งก็แววตาตกตะลึง บางครั้งก็รู้แจ้ง
“สิ่งใดมิใช่ธุระตนก็อย่าเก็บมาใส่ใจ”
“แผนยุแยงตะแคงรั่ว เป็นแผนที่ดี!”
“เปรียบซาลาเปากับประเทศ เปรียบตะเกียบ ช้อน และจานกับโจร ธรรมดาแต่เข้าใจง่าย มีเพียงคุณชายหลี่เท่านั้นที่ทำได้”
เมิ่งจวินเหลียงถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ แต่ความสับสนในดวงตาของเขาเริ่มจางไป มีราศีขึ้นมาอีกครั้ง
“ความเข้าใจต่อวิถีแห่งฟ้าดินของคุณชายหลี่ลึกซึ้งเช่นนี้เสมอ”
เมิ่งจวินเหลียงอุทานอย่างประหลาดใจ “ในที่สุดข้าก็รู้ว่าสิ่งที่ข้าทำยังขาดอะไร”
โจวอวิ๋นอู่ถามด้วยความสงสัย “ไม่ทราบว่าท่านจวินเหลียงหมายถึงที่ใด?”
เมิ่งจวินเหลียงสูดหายใจเข้าลึกๆ “การนำไปใช้! คุณชายหลี่ไม่เพียงเข้าใจหลักแห่งฟ้าดินอย่างถี่ถ้วนเท่านั้น ยังสามารถนำมาใช้ในคำพูดและการกระทำของตนเองด้วย นี่ล่ะคือวิถีที่ถูกต้อง! ข้าเคยคิดว่าตนรู้มากแล้ว ทว่าก็เป็นแค่วางแผนการรบบนกระดาษ ไม่มี
