ไม่นานอุ้งเท้าหมีและปลาหลี่ก็ถูกกวาดเรียบ
ทุกคนวางตะเกียบ มีเพียงกู้จื่ออวี่ที่เลียน้ำแกงอย่างเมามัน มือข้างหนึ่งถือปลาน้องชายที่เหลือแต่กระดูก พร้อมที่จะเลียให้สะอาดหมดจด
“อร่อย อร่อยจริงๆ! นี่เป็นอาหารมื้อที่ดีที่สุดที่ข้าเคยกินมาเลย”
“นี่สิคือชีวิต ได้กินสักมื้อ ยังขอสิ่งใดอีก”
“อาหารโอชะตระกูลเซียน! ให้กลายเป็นเซียนก็ไม่แลก!”
หลังจากดื่มกินจนอิ่มหนำ สตรีทั้งสี่ก็ลูบท้องตนเองอย่างพึงพอใจ หลับตาพริ้มอย่างควบคุมไม่อยู่ ปากเคลื่อนไหวรับรสชาติที่ยังค้างอยู่ในคอ
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ในที่ที่ข้าเคยอยู่ อาหารอย่างอุ้งเท้าหมีและตัวอ่อนเสือดาว ปากอุรังอุตัง ตับมังกร ไขกระดูกหงส์ หางปลาหลี่ จักจั่นทอดกรอบ ถูกเรียกว่า ‘ขุ มทรัพย์ทั้งแปด’ รสชาติล้วนเป็นเลิศ”
เขาแค่พูดไปอย่างนั้น แต่คนฟังกลับตั้งใจอย่างมาก
กู้จื่อเหยากับคนอื่นๆ หัวใจเต้นถี่ขึ้นในฉับพลัน เลือดในร่างกายเกือบจะแข็งตัว หนังศีรษะชาหนึบ
ตับมังกร ไขกระดูกหงส์?
แน่นอนแล้ว สถานที่ที่ผู้ยิ่งใหญ่อาศัยอยู่ในอดีตต้องเป็นแดนเซียนอย่างไม่ต้องสงสัย และไม่มีทางเป็นแดนเซียนธรรมดาๆ ไม่อย่างนั้นตับมังกร ไขกระดูกหงส์จะมาเป็นแค่อาหารจานหน
