องพื้นที่กว้างขวาง ลานกว้างมากมาย จวนใหญ่ที่ใจกลางสุดยังคงมีแสงไฟสว่าง
ผู้เฒ่าในชุดคลุมสีดำนั่งอยู่ที่ด้านบนสุดของห้องโถง แววตาล้ำลึก ประกายคมกริบวาบผ่าน ชวนให้คนไม่กล้ามอง แผ่กลิ่นอายเคร่งขรึมสง่างาม บรรยากาศในห้องโถงต่ำลงถึงจุดเยือกแข็ง
เสียงแหบพร่าดังออกจากปากเขา “ได้ข่าวหรูเซิงหรือไม่?”
ชายชราคนหนึ่งฝืนใจก้าวไปข้างหน้า พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ท่านเจ้าตระกูลหลิ่ว ตอนนี้ยังไม่มี มีเพียงแผ่นหยกของผู้พิทักษ์ใหญ่กับรองผู้พิทักษ์…ที่หักแล้ว”
ตูม!
รัศมีที่รุนแรงยิ่งแผ่ซ่านออกจากร่างผู้เฒ่า แรงลมคลั่งพัดกระพือไปทั่วห้องโถง เกิดเสียงดังสนั่น โต๊ะเก้าอี้รอบข้างต่างก็แตกกระจายเป็นผุยผงจากใบมีดลม!
“มันผู้ใดกล้าบังอาจลงมือกับตระกูลหลิ่วของข้า!”
เสียงโกรธเกรี้ยวคำรามออกมาจากปาก ดวงตาแดงก่ำดั่งเสือคลั่งที่อยากจับใครสักคนกิน ดวงตาของเขากวาดมองทุกคนในห้องโถง “ไม่ได้เรื่อง ไม่ได้เรื่องกันหมด! ไปสืบมา รวบรวมคน ตามข้ าบุกไปที่หุบเขาเมฆาคราม!”
ทุกคนไม่กล้าหายใจแรง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นใจคนผู้นั้น
ช่างไม่รู้ที่ตายเสียจริง
เจ้าตระกูลโกรธมาก ไม่ว่าเป็นใครหน้าไหน มีชีวิตอยู่ก็ไม่สู้ตาย ถูกกระชากจิตฉีกวิ
