“สามหาว! เจ้าพูดกับท่านจักรพรรดิปีศาจที่เคารพรักของเราเช่นนี้ได้อย่างไร? จักรพรรดิปีศาจให้เจ้าทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น จะพูดจาเลอะเทอะมากความไปไย? ข้ายกเอง”
ปีศาจหมูป่าตะคอกใส่ปีศาจอสรพิษเขียว จากนั้นเงยหน้าขึ้นประจบสอพลอ อุ้มจิ้งจอกน้อยที่อยู่สูงแล้วพูดว่า “ท่านจักรพรรดิปีศาจ โปรดให้หมูแก่อย่างข้าน้อยช่วยเถิด!”
พูดจบมันก็ยกปีศาจอสรพิษเขียวขึ้น ราวกับถือบันไดยาว “เป็นอย่างไร ท่านจักรพรรดิปีศาจ ตอนนี้มองเห็นหรือยัง?”
จิ้งจอกน้อยมองไปรอบๆ สักพักก็ส่ายหัว “ยังไม่เห็นเลย ปีศาจหมีดำ เจ้าก็มาด้วย”
“อ้อ ได้” ปีศาจหมีดำพยักหน้าแล้วยกปีศาจหมูป่าขึ้น “ท่านจักรพรรดิปีศาจ ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ยังไม่ได้อยู่ดี แปลกจัง ข้าแน่ใจว่าอยู่สูงกว่ากำแพงเรือนมากแล้ว แต่เหตุใดข้าถึงยังรู้สึกว่าถูกกำแพงขวางไว้ มองไม่เห็นข้างในเลย?”
หางทั้งเจ็ดของจิ้งจอกลู่ลง “ไม่รู้ว่าท่านพี่หายไปไหน ไม่บอกข้าสักคำ นี่ตั้งกี่วันมาแล้ว
อีกอย่างก็ไม่ได้กินอาหารที่ท่านพี่นำมาให้ข้าหลายวันแล้วด้วย อยากกินจัง”
ปีศาจอสรพิษเขียวพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “ท่านจักรพรรดิปีศาจ ใช้ได้หรือยัง? ข้าน้อยจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ”
จิ้งจอกน้อยส่ายหัว กระโดดลงจาก
