ุนัขตัวใหญ่สีดำอ้าปากเล็กน้อยและพูดเบาๆ “ข้าให้เจ้าเรียบเรียงคำพูด แล้วพูดใหม่อีกครั้ง”
“นายท่านสุนัข ข้าผิดไปแล้ว!” ปีศาจหมูป่าตกใจขนชี้ตั้งไปทั้งตัว หนังศีรษะชา ผิวหนังซีดเผือด หากไม่ใช่เพราะขยับไม่ได้ มันคงคุกเข่าสามครั้งเก้าครั้งขอความเมตตาไปแล้ว
“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ขุ่นเคืองจริงๆ โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ”
แม้แต่รูปลักษณ์ดั้งเดิมของมันก็ปรากฏออกมา กลายเป็นหมูป่าที่ร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง
ต้าเฮยแผ่กรงเล็บออกแล้วพูดอย่างเย็นชา “ยังถือว่าเจ้าโชคดีหนักหนา อยู่กับคนที่ใช่ หากเจ้าเป็นหมูธรรมดา คงกลายเป็นหมูหันย่างไปนานแล้ว”
ปีศาจหมูป่าลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา ถอยไปทางด้านข้างจิ้งจอกน้อย
จิ้งจอกน้อยหลบอยู่หลังหางทั้งเจ็ดของมัน เผยออกมาให้เห็นเพียงดวงตาเล็กๆ คู่หนึ่ง “เจ้า…เจ้าคือต้าเฮยที่พี่สาวของข้าพูดถึงหรือ?”
“เป็นข้าเอง”
ต้าเฮยพยักหน้า ขนต้องลมพลิ้วไหว มองเห็นลักษณะของสุนัขสูงใหญ่ไร้เทียมทานได้ชัดเจน มันกล่าวอย่างลึกลับว่า “พี่สาวเจ้าคอยทำเรื่องต่างๆ ให้นายท่าน เจ้าเป็นน้องสาวนาง ถือว่าก ก็ยังได้พรของนายท่าน ความแข็งแกร่งและกล้าหาญเท่านี้ยังไม่พอ อีกอย่างลูกน้องเจ้าก็ยังใช้ไม่ได้ ขายหน้าแทนนายท่า
