้ทำไมหลังจากที่ได้เห็นน้ำสีส้มนี้ ความกระหายก็แทรกเข้ามาในหัว เห็นได้ชัดว่าร่างกายกระหายน้ำถ้วยนี้ด้วยสัญชาตญาณ หวังว่าจะได้ดื่มด่ำรั บการบำรุง
หลี่เนี่ยนฝานดูออกว่าพวกเขาอดใจไม่ไหว แล้วไหนเลยตนเองจะไม่เป็น?
เขายิ้มบางๆ “ทุกท่าน เชิญดื่ม”
คำพูดนี้แหละที่เฝ้ารอ
ทันทีที่สิ้นเสียง ทุกคนก็รีบยื่นมือออกไปด้วยความเร็วราวสายฟ้า ราวกับว่าไม่ต้องอธิบายอะไรมากก็เข้าใจกันโดยปริยาย จับเป้าหมายที่หมายตาไว้ อับอายต่อการแย่งชิง
ยามจับไว้ในมือ ความเย็นที่อบอุ่นชวนให้คนโหยหาต้องการ ทำให้มือที่อุ่นร้อนรู้สึกโล่งสบาย
“น่าเสียดาย ไม่ได้เอาตู้เย็นมาด้วย ไม่งั้นนะ จิ๊ๆๆ…” หลี่เนี่ยนฝานส่ายหัว ไม่อาจคิด น้ำลายจะไหลออกมาแล้ว
คนอื่นไม่มีเวลาคิดเรื่องใด แม้แต่แม่นางทั้งสามก็ยังทิ้งภาพลักษณ์กุลสตรีไว้เบื้องหลัง ในใจมีอยู่แค่คำเดียวว่า ‘ปรารถนาจะดื่มมัน!’
มีเพียงแต่ต๋าจี่ที่ดีขึ้นมาหน่อย นางส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับหลี่เนี่ยนฝานแล้วจึงหยิบถ้วยขึ้นมา
ฉินม่านอวิ๋นยกถ้วยมาตรงหน้าตน ริมฝีปากสีแดงเผยอออกอย่างรวดเร็ว แล้วงับบนปากถ้วยช้าๆ ถ้วยถูกยกเอียงลาด ของเหลวเย็นหลั่งไหลเข้าสู่ปาก
เพียงครู่เดียวนางก็รู้สึกเหมือนปากกำลัง
