ไปที่โจวต้าเฉิง เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน รีบหยิบแผ่นหยกในมือออกมา เอ่ยอย่างโอดครวญ “พวกเจ้าบ้าไปแล้ว! จะสู้กับตระกูลหลิ่วให้ตายกันไปข้างจริงๆ ใช่ไหม?”
“ให้ตายกันไปข้าง? แค่พวกเจ้าน่ะหรือ?” โจวต้าเฉิงยิ้มดูแคลน ยกมือขึ้นอีกครั้ง!
“เคร้ง!”
ในความว่างเปล่า ระลอกคลื่นเสียงซัดเข้าหาชายชรา
เขาแววตาเลื่อนลอย โลหิตไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด ความไม่เต็มใจและสับสนยังคงค้างอยู่ในดวงตาก่อนขาดใจ
เขาไม่เข้าใจว่า คนเช่นตนเหตุใดคิดจะลงมือกับปุถุชนคนหนึ่ง กลับนำพาให้เจอหายนะสู่ความตายเช่นนี้
เลือดสดไหลเข้าสู่แผ่นหยกนั่น จู่ๆ ก็เกิดลำแสงสว่างจ้าพุ่งไปยังท้องฟ้าที่อยู่ห่างไกล
พวกโจวต้าเฉิงต่างไม่มีใครสนใจมองแผ่นหยกนั้น จึงไม่มีความคิดสกัดไว้ ทำเพียงแค่มองหลิ่วหรูเซิงที่ดูราวกับสุนัขนอนตาย พลางแอบทอดถอนใจ “โลกบำเพ็ญเซียน จะเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
