หลี่เนี่ยนฝานยิ้ม “ตั้งแต่เริ่มต้น บันทึกท่องประจิมก็ได้ถูกกำหนดตอนจบไว้แล้ว พระถังซัมจั๋งต้องได้รับพระคัมภีร์ ดูไปแล้วลำบากแสนเข็ญ ทว่าความจริงก็เป็นเพียงฉากแสดงหนึ่งเ เท่านั้น หรือเจ้าไม่รู้สึกว่าเส้นทางท่องประจิมนั้นได้ถูกคนปูทางไว้แล้วอย่างนั้นหรือ?”
“ถูกคนปูทางไว้แล้ว?” ชายหนุ่มท่าทางครุ่นคิด รู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งผิดปกติ
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยต่อ “ไม่อย่างนั้นข้าเปลี่ยนคำถามใหม่ เจ้าคิดว่าด้านในนั้นมีอันตรายที่ย่างกรายถึงชีวิตปรมจารย์ทั้งสี่สักกี่ครั้ง?”
“เอ่อ…”
ชายหนุ่มลังเล
ตอนแรกที่เขาได้ฟังบันทึกท่องประจิมก็รู้สึกตื่นเต้นมาก จึงฟังไม่ขาดตกไปแม้แต่คำเดียว โครงเรื่องภายในเรียกได้ว่าคุ้นยิ่งนัก
ยามนี้อุปสรรคขวากหนามมากมายแล่นผ่านในความคิดเขา แต่กลับทำให้เขาพบสิ่งที่น่าประหลาดใจเหนือสิ่งใด
ก่อนหน้านี้ไม่มีผู้ใดทึกทักขึ้นมา เขาเองก็ไม่ทันสังเกตเห็น บัดนี้หลี่เนี่ยนฝานสะกิดใจเพียงนิด เขาก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าอุปสรรคต่างๆ มากมายไม่ควรค่าจะเอ่ยถึง เพราะไม่ว่าที่ใด ก็ล้วนมีผู้พิทั
