ม่มีอะไร ทว่าพอคิดแล้ว วล้ำลึกน่ากลัว ชวนให้อดรู้สึกทึ่งไม่ได้
เขาถอนใจเบาๆ “เจ้ามองดูสังคมมนุษย์ปุถุชน หากไร้ชะตาเซียน ลูกหลานผู้ทำการค้าก็มักทำการค้า ทำการเกษตรก็มักทำการเกษตร รับราชการก็มักรับราชการ ทุกอย่างล้วนถูกกำหนดมาตั้งแต่เกิด โดยที่มองไม่เห็น หากต้องการเปลี่ยนแปลงระดับชนชั้นนั้นยากลำบากเพียงใด? คนธรรมดาอยากบำเพ็ญเซียน ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์ แล้วผู้บำเพ็ญรุ่นที่สองเหล่านั้นล่ะ?”
ในโลกก่อน เขามีความรู้สึกกับเรื่องนี้อย่างลึกซึ้ง สิ่งที่ลูกหลานคนรวยเรียกว่าการขัดเกลาให้เติบโต ก็เป็นเพียงการพึ่งพาอำนาจบารมีพ่อแม่ ส่งพวกเขาออกไปชุบตัวที่ต่างประเทศเท่า านั้น
นัยน์ตาของชายหนุ่มเบิกกว้าง สีหน้าปรากฏความรู้สึกยากจะเชื่อ “เอ่อ…คือ…นี่มัน….”
แม้หลี่เนี่ยนฝานยังพูดไม่ครบถ้วนทั้งหมด แต่เขากลับเข้าใจอย่างลึกซึ้งกระจ่างแจ้ง เพราะเขานั่นล่ะ ที่เป็นพระถังซัมจั๋งแห่งโลกบำเพ็ญเซียน!
บุตรชายเจ้าแห่งหุบเขาเมฆาคราม ตนก็คือผู้บำเพ็ญรุ่นที่สองที่คุณชายเอ่ยถึง
