ฉินม่านอวิ๋นร้อนรนขึ้นมา รีบบอกไปว่า “คุณชายหลี่ ราคาของร้านนี้มิได้มากมายนัก ไม่ได้ออกเงินเท่าไรหรอก”
“มิได้มีความดีความชอบ ไหนเลยจะได้บำเน็จ ข้าพักที่นี่ไม่ได้หรอก” หลี่เนี่ยนฝานยังคงส่ายหน้า
ถ้าหากเป็นสินน้ำใจทั่วไปก็ยังไม่เป็นไร แต่เห็นได้ชัดว่าที่พักนี้หรูหราเกินไป ถ้าหากยังให้คนเขามาออกเงินให้อีก
ก็เห็นจะไม่ใช่สไตล์ของเขาเลย ไม่จำเป็นต้องติดค้างน้ำใจกันมากเกินไป
“คุณชายหลี่ ข้าได้รับประโยชน์จากบทเพลงที่ท่านมอบให้มากโข ทั้งยังเคยเชิญข้ากินอาหารอันโอชะ สำหรับข้าแล้ว เรื่องนี้ล้ำค่ากว่าเงินทองมาก อย่าได้ปฏิเสธน้ำใจเลย” ฉินม่านอว วิ๋นมองหลี่เนี่ยนฝานพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงใจ
หลี่เนี่ยนฝานจมอยู่ในภวังค์
ฉินม่านอวิ๋นเป็นเศรษฐีอย่างแน่แท้ สำหรับเศรษฐีแล้ว เงินทองย่อมไม่ได้มีค่ามากมายนัก ทว่าความชื่นชอบและความสบายใจนั้นสำคัญที่สุด นางชอบดีดฉิน ทั้งยังชอบลิ้มลองอาหารเลิศรส เห็นได้ชัดว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้นางมีความสุข ทรัพย์ศฤงคารย่อมไม่ได้นำมาใส่ใจ
คนรวยส่วนมาก
