่ออก
อย่าไปฟังนางนะ พวกเราแค่บังเอิญมานั่งดื่มเหล้าด้วยกันเฉยๆ นักพรตซอมซ่อรีบโบกมือปฏิเสธ
แต่คนพวกนั้นมีหรือจะเชื่อนกพรตซอมซ่อ
จะสนทำไม ฆ่าไอ้แก่นี่ทิ้งซะ แล้วค่อยจับนังนี่ไป หนึ่งในนั้นตะโกนขึ้น
ได้ยินดังนั้น นักพรตซอมซ่อหน้าดำคร่ำเครียดทันที
ฟึ่บ
วินาทีต่อมา นักพรตซอมซ่อคว้าตัวไป๋หลิงหายวับไปราวกับภูตผี
ทิ้งให้คนพวกนั้นยืนงงเป็นไก่ตาแตก
การปิดล้อมเมืองของสำนักเหมันต์น้ำแข็ง สำหรับนักพรตซอมซ่อแล้ว ก็เหมือนกระดาษบางๆ ไร้ประโยชน์สิ้นดี
ไม่นาน ทั้งสองก็ออกมาอยู่นอกเมืองอีกครั้ง
ฮึ เจ้าจะไปป่วนที่ไหนก็เชิญ ข้าขอตัวล่ะ พอออกมาได้ นักพรตซอมซ่อก็ทำท่าจะชิ่งทันที
เดี๋ยวก่อน นี่เจ้าไม่อยากรู้ฐานะที่แท้จริงของข้าเลยเหรอ ไป๋หลิงตะโกนเรียกไว้
ต่อให้ข้าอยากรู้ เจ้าจะยอมบอกข้ารึไง นักพรตซอมซ่อหันกลับมามอง
เอาเป็นว่า ข้าพาเจ้าไปพบท่านอาจารย์ของข้าดีไหม ไป๋หลิงเลิกคิ้วถาม
นั่นไง.ว่าแล้วว่าเบื้องหลังเจ้าต้องมียอดฝีมือ ในที่สุดนักพรตซอมซ่อก็ได้คำตอบ
แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขามองไป๋หลิงอย่างระแวง แล้วเจ้าจะพาข้าไปหาอาจารย์ทำไม ข้าไม่ได้ทำอะไรให้เจ้าซะหน่อย อย่ามาคิดไม่ซื่อกับข้านะ
เจ้าเองก็อยากเจอคนผู้นั้นไม่
