หนึ่งวัน!
นี่มันความเร็วระดับเทพเซียนอะไรกัน
ความเร็วระดับนี้ถึงขั้นทำให้มันจำต้องหยุดลง ไม่กล้าบำเพ็ญเพียรต่อ
“ใน…ในโคมไฟดวงนี้…ใส่อะไรไว้กันแน่นะ”
เสียงของปีศาจหิ่งห้อยน้อยหนึ่งในนั้นสั่นเครือ ทุกสิ่งทุกอย่างของที่นี่นั้นเกินกว่าขอบเขตของสิ่งที่เขารู้ ราวกับปุถุ
ชนมายังตำหนักสวรรค์ ทั้งตื่นเต้นทั้งหวาดกลัวระคนอยู่ด้วยกัน สัมผัสได้ว่าวิญญาณของตนนั้นสั่นสะท้าน
ปีศาจหิ่งห้อยอีกตนหนึ่งก็กลืนน้ำลายเช่นกัน พลางเอ่ยอย่างยากลำบาก “มะ…ไม่รู้ แต่มาคิดดูแล้ววัสดุเหล่านี้
ย่อมต้องเกินกว่าจะจินตนาการได้แน่!”
พวกมันเริ่มบินอยู่ในโคมไฟอย่างระแวดระวัง สายตาเปี่ยมความเคารพยำเกรงสอดส่องไปทุกซอกทุกมุม
ครั้นบินผ่านหิ่งห้อยซึ่งยังมิได้กำเนิดสติปัญญาขึ้นมา ก็แอบรู้สึกอิจฉาขึ้นมา ความไม่รู้นี่โชคดีจริงๆ เลยนะ! พวกเจ้ามาที่นี่ได้ นับว่าเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่จริงๆ!
ในตอนนั้นเอง สายตาของพวกมันก็กระตุกวูบ เบนไปหยุดยังตำแหน่งซึ่งโครงไม้ประสานกัน บริเวณนั้นคล้ายกับว่าจะใช้กิ่งต้นหลิ่วเป็นเชือกเชื่อมโครงไม้ไว้
ครั้นเข้ามาใกล้ สัญชาตญาณของพวกมันก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าก้านต้นหลิ่วนี้เป็นสิ่งทรงพลังชวน
