้ว”
ปีศาจหิ่งห้อยอีกตัวหนึ่งก็บอกอย่างขมขื่นว่า “ข้าก็เหมือนกัน!”
เมื่อก่อนตนพยายามทุกวิถีทางเพื่อทะลวงขั้น แต่ก็ไม่นำพา บัดนี้ถึงกับทะลวงขั้นได้อย่างง่ายดาย แต่ตนกลับยังฝืนอดกลั้นไว้ เหมือนเป็นความฝันไม่ผิดเพี้ยน
“กะ…กดไม่ไหวแล้ว!” ร่างของปีศาจน้อยเริ่มขยายใหญ่ขึ้น พูดอย่างร้อนรน “จะตัวใหญ่กว่านี้ไม่ได้ ห้ามตัวใหญ่ขึ้น ข้าต้องเป็นโคมไฟอันไร้ความรู้สึก เมื่อใดที่ตัวใหญ่ขึ้นเร รื่องจะต้องแดงแน่”
“โคมไฟ โคมไฟ? ข้าเข้าใจแล้ว!”
ปีศาจหิ่งห้อยอีกตัวหนึ่งเปรมปรีดิ์ถึงจิตวิญญาณ แผดเสียงร้องว่า “พวกเรารีบรวบรวมพลังทั้งหมดไปที่หาง เพื่อให้เป็นโคมไฟที่คู่ควรกันดีกว่า!”
