งใบนี้เดิมทีเป็นของที่ใช้แล้วทิ้งน่ะ ท่านไม่ต้องคืนข้าหรอก อย่างไรเสียก็ไม่ได้มีประโยชน์แล้ว” หลี่เนี่ยนฝานโยนกล่องอาหารทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจแม้แต ต่น้อย
หลินมู่เฟิงและคนอื่นๆ ก็พลันลมหายใจหนักหน่วง ดวงตาเบิกกว้าง จับจ้องไปยังกล่องอาหารใบนั้นไม่วางตา ราวกับได้สูญเสียความสามารถในการขบคิดไปฉับพลัน
ไม่เอาแล้ว?
ใช้แล้วทิ้ง?
นี่เป็นถึงของล้ำค่าประเมินราคาไม่ได้เชียวนะ เรียกได้ว่าเป็นของวิเศษชั้นเลิศที่ใช้เก็บสมบัติล้ำค่าได้ ใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้งรึ?
ช่าง…ฟุ่มเฟือยเกินจินตนาการเสียจริง
โลกของผู้ยิ่งใหญ่เขาทำกันแบบนี้หรือ
หลินมู่เฟิงหัวใจเต้นระส่ำ ขบกรามแน่น รีบไปแอบเก็บกล่องอาหารซึ่งถูกโยนทิ้งขว้างขึ้นมา
ขยะชิ้นนี้ข้าขอก็แล้วกัน!
“เอ่อ…คุณชายหลี่” หลินมู่เฟิงปรับอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยแนะนำ “สองท่านนี้เป็นเพื่อนของข้า เขามีนามว่าซุนเชียนซาน อีกคนหนึ่งผู้คนขนานนามว่านักพรตเทียนเหยี่ยน มีฝีมือในการ เดินหมากอยู่บ้าง”
ซุนเชียนซานและนักพรตเทียนเหยี่ยนลุกขึ้นพูดพร้อมกัน “คำนับคุณชายหลี่”
“อ้อ? เดินหมากได้?”
หลี่เนี่ยนฝานดวงตาพราวประกายทันใด มองไปยังนักพรตเทียนเหยี่ยน และพบว่าเขาแต่งกายตามแบบฉบับของอา
