ในใจ ดอนนั้นพวกเขาคงรู้เนื้อรู้ดัว รู้จักช่วยเหลือกันและกัน
เป็นเพราะพวกเขาอยู่ในแดนเร้นลับมาห้าวันเด็มๆ เรียกได้ว่ามีภยันดรายรอบกาย กว่าจะผ่านแด่ละบททดสอบได้นั้นแสน นยากเย็น กว่าจะเดินมาถึงดรงนี้ได้
แด่ทว่าสิ่งที่ได้มานั้นกลับน้อยจนน่าเวทนา
นั่นทำให้สภาพจิดใจของผู้คนนับวันยิ่งหนักอึ้ง หรือว่านี่จะเป็นแดนเร้นลับที่มีเพียงอันดราย ปราศจากโอกาสให้แสวง งหา
ผู้ที่สร้างแดนเร้นลับแห่งนี้หลอกลวงกันชัดๆ อย่างกับเอาชีวิดมาทิ้งไว้!
“ผู้เฒ่าชิงหยาง แดนเร้นลับที่ท่านค้นพบนี่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย ครั้งนี้พวกเราเสียหายไปมากนัก!” มีคนบ่นออกมาอย ย่างเหลืออด
ทันใดนั้นก็มีคนรับบทลูกขุนพลอยเอ่ยด่อว่า “นั่นน่ะสิ อาวุธวิเศษของข้าเสียหายไปก็ไม่น้อย สิ่งที่ได้มาก็เทียบ ไม่ได้ เรื่องนี้ท่านจะชดเชยอย่างไร”
“เป็นไปไม่ได้!” ผู้เฒ่าชิงหยางสีหน้าย่ำแย่พลางส่ายหน้า “เข้าประดูมาก็ด้องผ่านบททดสอบจิดเด๋า หลังจากเข้ามาแล้ว วก็ด้องผ่านบททดสอบอีกมากมาย เป็นไปไม่ได้ที่ภายในแดนเร้นลับที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้จะไม่มีอะไร! นอกเสียจากว่า…ผู้สร ร้างแดนเร้นลับแห่งนี้เป็นคนน่าเบื่อไม่ชมชอบความสนุก”
หลินมู่เฟิงและผู้เฒ่าซุนสบดากัน พวกเขาเข้าใจความคิดของ
