เหยาเมิ่งจีแทบอยากตบบ้องหูตนเองสักสองฉาดให้รู้แล้วรู้รอด
คุณชายหลี่เป็นใครกัน เป็นบุคคลระดับเทพเหนือปุถุชนแล้ว เปล่งวาจาเพียงน้อยนิดก็กลายเป็นมรรคาได้!
น้ำแข็งทมิฬพันปีเย่อหยิ่งจองหองกับเขา แต่ต่อหน้าคุณชายหลี่กลับทำตัวแสนต่ำต้อยเสียเต็มประดา
เป็นเกียรติยศของมันแล้วที่คุณชายหลี่เห็นมันในสายตา หยดครั้งหนึ่งจะไปใช้เวลาถึงสิบปีเหมือนเดิมได้อย่างไร ไม่อยากทำแบบเดิมแล้วรึ?
ฉินม่านอวิ๋นตกตะลึงจนทำตัวไม่ถูกแล้ว อยากจะยืนเป็นอากาศธาตุแสนต่ำต้อยอยู่ข้างๆ ไปซะเลย
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย “ไม่มีความดีความชอบย่อมไม่ได้บำเหน็จ ข้าไม่อาจรับของมาโดยปราศจากสิ่งตอบแทน ท่านบอกมาเถิดว่าปรารถนาสิ่งใด”
ฉินม่านอวิ๋นรู้จักลั่วซืออวี่ เป็นไปได้มากว่าผู้เฒ่าคนนี้ก็คงจะรู้จักพวกจักรพรรดิลั่วและไป๋อู๋เฉินเหมือนกัน ทุกคนก็อยู่ในแวดวงของผู้มีอารยะ ย่อมต้องเคยได้ยินเรื่องของตนมาบ้าง จนในใจอดรนทนไม่ไหว นึกอิจฉาถึงได้มาที่นี่เพื่อผูกมิตร
ที่กระตือรือร้นเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่ามีสิ่งที่ปรารถนา
สิ่งที่ผู้มีอารยะเสาะหาคงจะหนีไม่พ้นงานเขียนตัวอักษรหรือภาพวาด หรือไม่ก็การเดินหมากหรือการดื่มชาเทือกนั้น
แม้ว่าหลี่เนี่ยนฝานจะเป็นมือ
