หลี่เนี่ยนฝานเดินนำเหยาเมิ่งจีและฉินม่านอวิ๋นกลับเรือนสี่ประสาน
เหยาเมิ่งจียืนตระหง่านที่หน้าประตูอยู่นาน ประจันหน้ากับโคลงคู่แผ่นนั้นพลางพินิจพิจารณา ประหนึ่งตกอยู่ในความลุ่มหลง ส่งเสียงจิ๊ปากด้วยความประหลาดใจออกมาเป็นครั้งคราว และนั่นช่วยเติมเต็มความภาคภูมิใจของหลี่เนี่ยนฝานเข้าเสียเต็มประดา
ผู้เฒ่าคนนี้แลดูกระเซอะกระเซิง ปล่อยเนื้อปล่อยตัวไม่สนใคร ไม่คิดว่าจะตาถึงเหมือนกันนะเนี่ย!
ในตอนนั้น เสี่ยวไป๋ก็เปิดประตูออกมา “นายท่าน ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”
เหยาเมิ่งจีตกใจจนสะดุ้งโหยง พยายามลูบหนวดแสร้งว่าเยือกเย็น เอ่ยว่า “คุณชายหลี่ ข้าได้ยินม่านอวิ๋นเคยบอกว่าอาวุธวิญญาณนี้ชื่อว่าเสี่ยวไป๋หรือ”
ก็ได้ ท่านเรียกว่าอาวุธวิญญาณก็อาวุธวิญญาณเถอะ
หลี่เนี่ยนฝานคร้านจะอธิบาย พยักหน้าเอ่ย “ชื่อว่าเสี่ยวไป๋ถูกต้องแล้ว ที่จริงก็เพียงช่วยข้าเปิดประตู ทำงานบ้าน”
ทำงานบ้าน?
เหยาเมิ่งจีนัยน์ตากระตุกวูบ
ถ้าหากท่านมอบให้ข้า เชื่อไหมเล่าว่าข้าจะนำไปตั้งบูชาเหมือนท่านยายของข้าเลย
หลี่เนี่ยนฝานยกเท้าก้าวเข้าไปในเรือนสี่ประสาน เอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “เข้ามานั่งเถิด”
ผู้เฒ่าเหยาสูดหายใจเข้าลึก หลังจากเตรียมใจแล้วดิบดี จึงย่างเท้
