วอำมหิต ดวงตาคมปลาบดุจใบมีดจ้องเหยาเมิ่งจีเขม็ง “เจ้าบังคับข้าเองนะ!”
มันอ้าปาก จินตันส่องแสงสีทองสาดวาบ พุ่งออกมาท่ามกลางความมืดอนธการ แลดูประหนึ่งดวงอาทิตย์สีทองด
วงดวงน้อย
พายุปีศาจสีนิลเกิดขึ้นอีกครา ถึงกับควบแข็งเป็นร่างอินทรีดำ โถมซัดเข้าหาเหยาเมิ่งจี
เหยาเมิ่งจีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ชุดคลุมยาวสะบัดพลิ้วตามแรงลม ผมสีขาวปลิวไหว ราวกับเป็นผู้เฒ่าหัวรั้น
บรรเลงเพลงอย่างบ้าคลั่ง!
เสียงฉินดุจสายน้ำ สกัดกั้นอินทรีสีดำไว้ด้านนอก ต่างฝ่ายต่างต้านทานกันและกัน
………………………………………….
