เคืองเป็นแน่ การมีคนแนะนำเห็นจะเพิ่มภาพจำที่ดีได้สักหน่อย
“เรื่องนี้…ก็ได้” ลั่วซืออวี่ลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะผงกศีรษะรับคำ
ตนก็ไม่ได้แวะเวียนไปเยี่ยมคุณชายหลี่มาระยะหนึ่งแล้ว
วินาทีที่สำเร็จขั้นจินตัน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด คนแรกที่นางหวังว่าจะได้บอกกล่าวมากที่สุดก็คือคุณชายหลี่ เพียง
แต่เกรงว่าจะรบกวนอีกฝ่าย จึงอดกลั้นมาจนถึงบัดนี้
วันต่อมา ลั่วซืออวี่พาฉินม่านอวิ๋นมายังเชิงเขา จากนั้นก็เดินเท้าขึ้นไป
ภูเขาลูกนี้ปราศจากข้อห้ามใด แต่เพื่อแสดงความเคารพต่อคุณชายหลี่ ไม่ว่าจะเป็นไป๋อู๋เฉินหรือจักรพรรดิลั่ว ก็ล้วนแต่เดินขึ้นเขาไปทีละก้าวๆ อย่างรู้ตนเอง!
ขจัดทุกปัจจัยที่อาจนำมาซึ่งความโกรธเคืองของคุณชายหลี่!
ฉินม่านอวิ๋นเองก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้
“ท่านพี่ม่านอวิ๋น ท่านต้องจำไว้ว่าปรมาจารย์ใช้ชีวิตปลีกวิเวกในฐานะปุถุชน ท่านต้องสุขุมเยือกเย็น สิ่งที่คุณชาย
หลี่ไม่ชอบก็คือผู้อื่นทำท่าทางตื่นอกตกใจต่อหน้าเขา โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับโลกเซียน!” ลั่วซืออวี่พูดกำชับไปตลอดทาง
ฉินม่านอวิ๋นพยักหน้าหนักแน่น “ข้าเข้าใจแล้ว”
ไม่นาน เรือนสี่ประสานกลิ่นอายโบราณหลังหนึ่งก็ปรากฏแก่สายตา
นัยน์ตาคู่งามของฉินม่านอวิ๋นหดเล็กเท่าหัวเข็ม สั่นเทิ้มไปทั้งสรรพางค์กาย ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเช่นนั้น
นางจับจ้องไปยังโคลงคู่หน้าประตูเรือนไม่วางตา ราวกับว่าเห็นเซียนผู้หนึ่งมายืนอยู่เบื้องหน้า
กลิ่นอายละเอียดอ่อนบางเบาพลัน
