อกมาจากด้านใน จากนั้นก็ค่อยๆ ย่างเท้าออกมา
“ท่านพี่”
จิ้งจอกหกหางมองดูต๋าจี่ ใบหน้าของสุนัขจิ้งจอกฉายแววยินดีเหลือแสน ก้นเล็กๆ ของมันขยับไปมายามวิ่งฉิวเข้าหาต๋าจี่
“ท่านพี่ เจ้ามนุษย์นั่นรังแกท่านหรือไม่” นางเอ่ยถามอย่างร้อนรน ดวงตาเปี่ยมความดุดัน เมื่อใดที่ต๋าจี่ถูกรังแก มันจะได้เด็ดหัวเจ้าปุถุชนนั่นได้อย่างสมเหตุสมผล
ต๋าจี่กอดจิ้งจอกหกหางเอาไว้พลางลูบเบาๆ “นายท่านดีกับข้ามาก เจ้าห้ามคิดร้ายต่อเขาเป็นอันขาด อันตรายยิ่งนัก”
พลังบำเพ็ญของคุณชายหลี่นั้นโดดเด่นเหนือธรรมดา จิ้งจอกหกหางก็เปรียบประหนึ่งเด็กแบเบาะเมื่อเผชิญหน้ากับเขา
“นายท่าน?”
สองตาของจิ้งจอกหกหางจ้องเขม็ง ทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างไม่อยากเชื่อ “ท่านพี่ ท่านถึงกับเรียกเขาว่านายท่านเลยรึ?!”
พี่สาวตนเย่อหยิ่งทะนงตน เป็นเกียรติยศแห่งสวรรค์ แต่กลับมาเรียนปุถุชนธรรมดาว่านายท่านเนี่ยนะ?
นางบอกว่าจะมาทดแทนบุญคุณไม่ใช่หรือ ต่อให้แต่งงานออกไปก็ยังดีว่ายอมรับเขาเป็นเจ้านายกระมัง?
ไม่มีศักดิ์ศรีเอาเสียเลย!
ต๋าจี่กลับผงกศีรษะอย่างจริงจัง สีหน้าเปี่ยมความสุข “คุณชายหลี่เป็นเซียน มีบุญคุณกับข้า ข้ายอมรับเขาเป็นเจ้านายนับว่าเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตข้า”
“ท่านพี่ ทะ ทะ ท่าน…” จิ้งจอกหกหางสมองขาวโพลน ทั้งห้วงความคิดมีเพียงเครื่องหมายคำถาม
มันใช้อุ้งเท้าน้อยๆ กุมศีรษะของตน ทำอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้
“ดูเร็ว พี่นำของดีม
