กเขาจะตอแยได้
มีเพียงไป๋หลิงภายใต้หมวกสาน ที่ใบหน้าเย็นชาถึงขีดสุด
และในมุมมืดไกลออกไป นักพรตซอมซ่อกระดกเหล้าเข้าปาก พลางแค่นเสียง สำนักเหมันต์น้ำแข็งนี่มันกร่างจริงๆ
เขาสังเกตเห็นชายหัวโล้นที่ยืนนิ่งอยู่หน้าจูหลานเช่นกัน
แปลกจริง ดูเหมือนคน แต่สัมผัสไม่ได้ถึงความเป็นคน น่าสนใจแฮะ นักพรตซอมซ่อแปลกใจ
ดูท่า สำนักเหมันต์น้ำแข็งนี่จะหน้าด้านไร้ยางอายจริงๆ ถึงได้พูดจาแบบนี้ออกมาได้ จูหลานของขึ้น
ไหนๆ ก็หนีไม่พ้น จะเกรงใจไปทำไม
ฮึ ตายซะเถอะ ปิงหยวนไม่สนคำพูดของจูหลาน
ตูม
กลิ่นอายพลังระเบิดออกมา ปิงหยวนแผ่รังสีระดับ ขั้นกายาบริสุทธิ์ ขั้นที่ห้า ออกมาอย่างเต็มที่
ทุกคนรอบข้างถูกแรงกดดันจนต้องถอยร่นออกไป
จูหลานใจเต้นระรัว
นางหันไปมองชายหัวโล้นตรงหน้า
ฝากด้วยนะ จูหลานพูดกับชายหัวโล้นสั้นๆ
ปิงหยวนพุ่งเข้าใส่จูหลานด้วยความเร็วและพลังมหาศาล น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ช่วยแม่หนูนั่นดีไหมนะ นักพรตซอมซ่อในมุมมืดลังเล
ไม่ใช่ว่าเป็นคนดีศรีสังคมอะไร แต่เขาเกลียดขี้หน้าสำนักเหมันต์น้ำแข็ง
เฮ้อ ช่างเถอะ ไว้ค่อยไปขุดสุสานบรรพชนมันให้เกลี้ยง ถือว่าแก้แค้นให้แม่หนูนี่ก็แล้วกัน สุดท้ายนักพรตเฒ่าก็เลือกที่จะไม่ลงมือ
เห็นปิงหยวน