ตอนนั้นเอง บนท้องนภาไร้เมฆซึ่งไกลออกไปนับหมื่นลี้ อยู่ๆ ก็มีเรือเหาะลำมหึมาปรากฏขึ้น
เรือเหาะบนฟ้าบดบังดวงตะวัน ห้อมล้อมไปด้วยหมู่เมฆ แสงแดดสาดส่องรัศมี สั่นสะท้านไปทั่วแผ่นดิน
ผู้บำเพ็ญเซียนซึ่งเดิมทีเหาะอยู่ใกล้ๆ ถูกแสงจ้าสะท้อนใส่จนตาพร่า รีบยกมือขึ้นกำบังทางแสง ก้มหน้าลง ไม่กล้าประชันกับเรือเหาะ
“นั่นคือเรือเหาะที่คนของอารามเต๋าหลินเซียนเรียกมา พวกเขามาแล้ว คนอื่นคงหมดหวังกันพอดี”
“ดูตรงหัวเรือเหาะสิ เทพธิดาลงมาจุติใช่ไหมนั่น”
“โอ้ ผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิง?!”
ผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนล้วนแต่มองดรุณีน้อยผู้นั้นด้วยสีหน้าเกรงขามระคนตื่นตกใจ
จักรพรรดิลั่วใจเต้นโครม แม้แต่อารามเต๋าหลินเซียนก็มาด้วยหรือ
เขาไม่กล้าหมางเมิน รุดรีบพาลั่วซืออวี่เดินออกจากราชสำนักเฉียนหลง ไปรอหน้าประตูด้วยใบหน้าเปี่ยมความ
เคารพนบนอบ
เรือเหาะหยุดลง ดรุณีน้อยผู้นั้นปกคลุมด้วยม่านหมอกบาง ประดุจเทพธิดาจากเก้าสวรรค์ชั้นฟ้า สีหน้าเย็นเยียบเย่อหยิ่ง นัยน์ตาคู่งามเรียบง่ายไร้เดียงสาราวกับธารน้ำใส
จักรพรรดิลั่วก้าวขึ้นหน้าไปต้อนรับ เอ่ยว่า “ราชวงศ์เฉียนหลงยินดีต้อนรับการมาถึงของแม่นางฉิน”
หัวใจของเขาหดหู่เล็กน้อย สมแล้วที่เป็นเทพธิดา
