าน เสี่ยวไป๋ก็เดินมาพร้อมกับใบชาซึ่งเก็บจากหลังเรือนสี่ถุง
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยว่า “ใบชาเพิ่งโตได้ที่ เก็บมาไม่มาก หนึ่งถุงมีหนึ่งจิน[1] ได้โปรดอย่ารังเกียจ”
“ไม่รังเกียจ ไม่รังเกียจเลย” ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นรีบส่ายศีรษะ รับใบชามาจากเสี่ยวไป๋อย่างนบนอบ จากนั้นจึงเก็บไว้กับตัวอย่างระมัดระวัง
มีของล้ำค่าอยู่กับตัว พวกเขาไหนเลยจะอยากรั้งอยู่นาน ต่างคนต่างกล่าวลาแล้วกลับไป
ทันทีที่เดินออกมาจากเรือนสี่ประสาน พวกเขาก็ไม่แม้แต่จะเสวนากัน
ท่าทางรีบร้อนเช่นนั้น ทำให้ดูเหมือนกำลังพกของล้ำค่าที่สุดในโลกไว้ และกำลังหวาดระแวงว่าจะมีคนมาแย่ง
ไปอย่างไรอย่างนั้น
คนที่กระวนกระวายที่สุดเห็นจะเป็นหลินชิงอวิ๋น นางมีพลังบำเพ็ญต่ำที่สุด จึงนึกเสียดายที่ครั้งนี้ไม่ได้พาองครักษ์มาด้วย
ลั่วซืออวี่รู้สึกกระหายขึ้นมา อดถามไม่ได้ “เสด็จพ่อ กลับไปพวกเราลองชิมได้หรือไม่”
“ไม่ได้!” จักรพรรดิลั่วปฏิเสธทันควันโดยไม่ยั้งคิด กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ซืออวี่ ของล้ำค่าระดับนี้ไม่ใช่ของ
เด็กเล่น ทั้งถุงมีอยู่แค่นี้ หายไปเพียงนิดเดียวก็เป็นเรื่องใหญ่แล้ว จะไปกินส่งเดชได้อย่างไรกัน”
เขาตัดสินใจแล้ว กลับไปจะนำใบชานี้ไปเก็บไว้ในส่วนลึกที่สุ
