นี้ต้องตกใจกับอัสนีบาตจนหวาดกลัวเป็นแน่” จักรพรรดิรีบพูด เค้นรอยยิ้มเป็นมิตรออกมาสุดชีวิต
ไป๋อู๋เฉินก็รีบอธิบาย “แม่นาง คุณชายหลี่กับพวกข้าเป็นเพื่อนกัน เป็นคนดีทั้งนั้น เจ้าวางใจได้”
“ใช่แล้ว พวกข้าเป็นคนดี ไม่ทำร้ายเจ้าหรอก และยิ่งไม่มีทางทำร้ายคุณชายหลี่” จ้าวซานเหอพยักหน้ารัว
พวกเขาเกรงว่าจะทำให้หลี่เนี่ยนฝานเข้าใจผิด ถ้าหากให้ปรมาจารย์คิดว่าพวกเขามาจับปีศาจละก็จบเห่แน่
น้ำเสียงซื่อสัตย์จริงใจ อีกนิดก็คงจะสาบานต่อสวรรค์แล้ว
หลี่เนี่ยนฝานเองก็ไม่ได้นำมาใส่ใจ ยิ้มเอ่ย “ถูกต้องแล้ว พวกเขาไม่ใช่คนเลว ต๋าจี่น้อยดื่มยาเถิด ยาขมเล็กน้อย อดทนนะ”
ต๋าจี่มองผู้คนอย่างหวาดระแวง ดึงหลี่เนี่ยนฝานเข้ามาใกล้ตนเองเงียบๆ แล้วจึงอ้าปากบาง จิบไปหนึ่งคำ
ยาเข้าปากเกิดรสขมอ่อนๆ
กระนั้นมุมปากของนางกลับยกยิ้มหวานหยดย้อย
แม้จะมีชีวิตอยู่ได้เพียงเดือนเดียว แต่ทำได้เช่นนี้ นางก็พอใจมากแล้ว
ทว่าไม่ทันไร สีหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนไป นัยน์ตาสวยฉายแววตื่นตะลึงสุดขีด
นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน
นางสัมผัสได้เลือนรางว่าอาการบาดเจ็บในร่างกายของตนนั้นกำลังถูกเยียวยา
เพียงแต่ว่า…นี่เป็นไปได้อย่างไรกัน
อัสนีบาต
