รัศมีแสงสีขาวผ่องสองจุดดูประหนึ่งภูติแห่งหุบเขา ประดับประดาโลกหล้าใบนี้
นัยน์ตาดำสนิทของจิ้งจอกเก้าหางมีประกายสุกใสสว่างวาบ เผยให้เห็นแววตาการคิดเยี่ยงมนุษย์ ราวกับว่ากำลังหวนระลึกถึงอดีต
“ท่านพี่ ไม่ต้องแปลงร่างแล้วได้ไหม พวกเราซ่อนตัวอยู่ด้วยกันบนเขาไม่ได้หรือ”
ดวงตาของจิ้งจอกหกหางปรากฏความวิตกกังวล เสียงกังวานใสเปล่งออกมาจากปาก ย่อมรู้ได้ทันทีว่าเป็นเสียงของเด็กสาวแรกรุ่น
จิ้งจอกเก้าหางส่ายหน้า สายตาแน่วแน่ “มนุษย์กับปีศาจนั้นต่างกัน ต้องแปลงร่างเท่านั้นถึงจะตอบแทนบุญคุณได้”
“ไม่แปลงร่างพวกเราก็คอยแอบปกป้องเขาได้นี่” จิ้งจอกหกหางถามอย่างไม่เข้าใจ
ในห้วงสำนึกของจิ้งจอกเก้าหางปรากฏเงาร่างนั้นอย่างห้ามไม่อยู่ พึมพำเสียงเบา “เจ้าไม่เข้าใจความรู้สึกนี้หรอก”
ในวันนั้น มันหายใจรวยริน เป็นคนผู้นั้นที่ทำแผลพันแผลให้อย่างเอาใจใส่ มันจึงมีชีวิตรอดมาได้
ถึงแม้มันจะไม่เข้าใจมาโดยตลอด เห็นชัดๆ ว่าเป็นเพียงปุถุชนคนหนึ่ง เพราะเหตุใดจึงรักษาบาดแผลของตนได้ และหลังจากนั้นการบำเพ็ญตบะของตนก็รวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ปีก็สำเร็จเก้าหางแล้ว
จิ้งจอกหกหางน้ำเสียงระคนสะอื้น “ท่านพี่ ด่านเคราะห์ส
