ยความโกรธแค้น นางไม่แม้แต่จะปัดป้องเลือดที่สาดกระเซ็นเข้ามา
มองดูซากศพเกลื่อนพื้น ไป๋หลิงเอ่ยเสียงเย็น ปิงเสวียน รอข้าก่อนเถอะ
ฟึ่บ
พูดจบ ไป๋หลิงก็เก็บกระบี่แล้วเดินจากไป
และหลังจากที่ไป๋หลิงจากไปได้ไม่นาน
นักพรตเฒ่าท่าทางซอมซ่อคนหนึ่งก็เดินแคะขี้มูกเข้ามา
โอ๊ะโอ๋ แม่หนูนี่โหดเหี้ยมใช่ย่อยแฮะ พูดจบ เขาก็มองดูศพศิษย์สำนักเหมันต์น้ำแข็งเกลื่อนพื้น
แหวนมิติเยอะแยะขนาดนี้ ทิ้งไปก็น่าเสียดาย เสร็จโจรล่ะสิ อิอิ พูดไป นักพรตซอมซ่อก็ลงมือเก็บกวาดทรัพย์สินอย่างคล่องแคล่ว
เก็บไปยิ้มไปอย่างมีความสุข
เก็บเสร็จก็นั่งแปะลงกับพื้น เริ่มนับสมบัติ
ทำไมมันจนกรอบกันขนาดนี้วะ ดีใจเก้อเลย นักพรตซอมซ่อบ่นอุบ
เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จู่ๆ ตาก็ลุกวาว แม่หนูเมื่อกี้ดูเหมือนจะมีความแค้นกับสำนักเหมันต์น้ำแข็งนะ ข้าตามไปเก็บตกของดีๆ อีกดีไหมนะ
นักพรตซอมซ่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ส่ายหน้า ช่างเถอะ แม่หนูนั่นพรสวรรค์ไม่เลว แต่จะไปงัดข้อกับสำนักเหมันต์น้ำแข็ง ยังห่างชั้นอีกเยอะ ข้าไปขุดสุสานต่อดีกว่า เฮ้อ
นักพรตเฒ่าถอนหายใจอย่างจนใจ เขย่าถุงเหล้าที่ว่างเปล่าข้างเอว เฮ้อ เมื่อไหร่จะลืมตาอ้าปากได้สักทีนะ เหล้ายังไม่มีปัญญาซื้อกิ
