ฝูงหมาป่าผู้หิวโหย
ไป๋หลิงไม่พูดพล่ามทำเพลง พุ่งสวนเข้าไปทันที
นางจะฆ่าไอ้เดรัจฉานพวกนี้ให้หมด ไม่ให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว
เคร้ง
พริบตาเดียว ไป๋หลิงเรียกกระบี่สีขาวเล่มยาวที่ส่องประกายเย็นเยียบออกมา
นี่คือกระบี่ที่นางเลือกมาจากคลังสมบัติของเย่หนาน ตั้งชื่อให้มันว่าแสงเหมันต์
แก๊ง แก๊ง แก๊ง
เสียงปะทะของอาวุธดังสนั่นหวั่นไหว
แต่ทว่า อาวุธชิ้นใดที่สัมผัสโดนแสงเหมันต์จะถูกแช่แข็งในทันที
จากนั้นก็แตกละเอียดเป็นเศษน้ำแข็ง
นะ นี่มันสมบัติวิเศษอะไรกัน แล้วก็ วรยุทธ์ของเจ้า ฐานพลังถูกทำลายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาถึง ขั้นผสานแก่นแท้ ได้ หนึ่งในนั้นอุทานด้วยความตกใจ
พวกเขาส่วนใหญ่เป็นแค่ ขั้นรวบรวมวิญญาณ และ ขั้นกลั่นลมปราณ จะไปสู้ ขั้นผสานแก่นแท้ ได้อย่างไร
แต่ไป๋หลิงไม่สนใจเสียงนกเสียงกา ตอนนี้นางมีเพียงเป้าหมายเดียว คือฆ่าล้างบางคนพวกนี้ ถือเป็นการเก็บดอกเบี้ยล่วงหน้า
ระ รีบหนีเร็ว มีคนเริ่มกลัว หันหลังวิ่งหนี
แต่ไป๋หลิงจะปล่อยให้พวกมันรอดไปได้ยังไง
อ๊าก
เสียงร้องโหยหวนดังระงมไม่ขาดสาย
ไป๋หลิงกวัดแกว่งแสงเหมันต์ราวกับเทพธิดามรณะ สังหารหมู่ศัตรูอย่างง่ายดายราวกับผ่าแตงหั่นผัก
เวลานี้ ร่างของไป๋หลิงชุ่ม
