“ตรวจสอบแล้วพบว่าเจ้าของร่างสมบูรณ์แบบมาก ระบบไร้ซึ่งสิ่งใดจะสอน แยกย้ายกันตรงนี้ บ๊ายบาย~”
เสียงจักรกลทำให้หลี่เนี่ยนฝานล้มทั้งยืน ทั้งร่างงุนงงนิ่งงัน
“เชี่ยเอ๊ย! อย่า อย่าไปนะ!”
หลี่เนี่ยนฝานตะโกนขึ้นมาด้วยความร้อนรน “ฉันไม่ได้สมบูรณ์แบบสักหน่อย นายสอนฉันอีกสิ สอนฉันบำเพ็ญเซียนสักหน่อยเถอะ ระบบ? ระบบ!”
“ไปแล้วจริงๆ เหรอ”
“ถ้างั้นก็ส่งฉันกลับไปก่อนได้ไหมล่ะ”
“เอ็งพาข้ามาที่นี่นะเว้ย จะหนีไปอย่างนี้เหรอ ระบบ!”
หลี่เนี่ยนฝานคำรามร้องอย่างบ้าคลั่ง กระนั้นก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ
“ไสหัวไปเลยไป๊ ไอ้ระบบเฮงซวย” หลี่เนี่ยนฝานพ่นคำด่าไม่ยั้ง
เขาทะลุมิติเข้ามาที่นี่เมื่อห้าปีก่อน ผูกเข้ากับระบบเทพ ชื่อฟังดูโคตรจะเฟี้ยวฟ้าว หลี่เนี่ยนฝานจึงหลงคิดไปชั่วขณะหนึ่งว่าตนเองได้เดินมาอยู่ในจุดสูงสุดของชีวิตแล้ว
แต่ทว่า สิ่งที่เจ้าระบบนี่สอนเขาดันเป็นเรื่องน่าเบื่อจำพวกวรรณคดี คณิตศาสตร์ เคมี ฟิสิกส์ การประพันธ์บทกลอน และการวาดภาพ
ช่วยไม่ได้ เขาทำได้เพียงฝืนใจเรียนไป!
หลี่เนี่ยนฝานอดทนมาตลอด จนกระทั่งถึงวันนี้ ในที่สุดเขาก็ร่ำเรียนทุกอย่างสำเร็จ พร้อมทั้งรับสมญานามสุดเท่อย่างกวีเทพ ศิลปินเทพ นักเดินหมากข
