การบำเพ็ญเพียรของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง แล้วก็ การผสานรากวิญญาณของเจ้าไปถึงไหนแล้ว ปิงไท่ถามปิงเสวียนด้วยความเป็นห่วง
ท่านพ่อ วางใจเถอะเจ้าค่ะ ข้าผสานไปได้ส่วนหนึ่งแล้ว การจะผสานให้สมบูรณ์ก็แค่เรื่องของเวลาเท่านั้น ปิงเสวียนตอบด้วยความมั่นใจ
ฮ่าฮ่าฮ่า ดี สมกับเป็นลูกสาวของข้า ปิงไท่ ปิงไท่พึงพอใจมาก
แต่พอลองคิดดูอีกที เขาก็เริ่มกังวล เสวียนเอ๋อร์ เพียงแต่ว่าจนป่านนี้เรายังหาตัวนังไป๋หลิงไม่พบ ถ้าเกิดว่า
ดูเหมือนจะรู้ว่าบิดาจะพูดอะไร
ปิงเสวียนรีบพูดแทรกขึ้นมาด้วยความหยิ่งยโส ท่านพ่อ ท่านกังวลเกินไปแล้ว ต่อให้ฆ่ามันไม่ได้ แต่มันก็เป็นแค่คนพิการที่สูญเสียพลังบำเพ็ญเพียรไปจนหมดสิ้น จะมีน้ำยาอะไร
อืม ก็จริง บางทีพ่ออาจจะคิดมากไปเอง ปิงไท่เห็นด้วย
หากไร้ซึ่งวาสนาสะท้านฟ้า การจะฟื้นคืนพลังย่อมยากยิ่งกว่าปีนป่ายสวรรค์
ยิ่งการจะฟื้นคืนรากวิญญาณ ยิ่งเป็นเพียงความฝันลมๆ แล้งๆ
รากวิญญาณเป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด เมื่อสูญเสียไป เว้นแต่จะเป็นเซียนจุติลงมา ไม่อย่างนั้นก็เป็นเรื่องเพ้อเจ้อ
แต่ว่า การไล่ล่าต้องดำเนินต่อไป ตราบใดที่มันยังมีชีวิตอยู่ มันก็เหมือนหนามยอกอกข้า ต่อให้มันจะเป็นคนพิการก็ตาม ปิงเสวียนเปลี่ยนน
