ี้เซียนจากไป เย่หนานและศิษย์ทั้งสองก็เริ่มเดินสำรวจรอบๆ
หลิงหลงไม่เคยเห็นสถานที่ที่งดงามเช่นนี้มาก่อน นางตื่นเต้นวิ่งไปวิ่งมาราวกับผึ้งน้อยสำรวจดอกไม้
เสี่ยวเฉิน เจ้าก็ไปเลือกห้องพักสักห้องสิ เย่หนานหันไปบอกกู้เฉิน
ขอรับ ท่านอาจารย์ กู้เฉินรับคำอย่างว่าง่าย
เย่หนานเลือกเรือนหลังใหญ่ที่สุดที่ตั้งอยู่ตรงกลาง
ส่วนหลิงหลงนั้น ขอมานอนรวมกับเย่หนาน
เย่หนานไม่ได้ว่าอะไร เพราะเรือนที่เขาเลือกมีห้องว่างเหลือเฟือ เขาคนเดียวอยู่ไม่หมดหรอก
ส่วนบ้านรูหนูที่เมืองเผิงเฉิง ก็ปล่อยทิ้งไว้แบบนั้นแหละ
อ๊าก
ในขณะที่เย่หนานกำลังจัดห้องอยู่นั้น
เสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวของกู้เฉินก็ดังขึ้น
เกิดอะไรขึ้น เย่หนานสะดุ้งโหยงกับเสียงร้อง
หลิงหลงได้ยินเสียงก็รีบวิ่งตามมาดู
ทันทีที่มาถึง ก็เห็นกู้เฉินวิ่งหน้าตื่นออกมาจากห้องที่เพิ่งเลือกไว้ ตะเกียกตะกายหนีตายออกมา
เสี่ยวเฉิน เจ้าเป็นอะไรไป หลิงหลงขมวดคิ้วถาม
ท่านอาจารย์ ตู้ ตู้เสื้อผ้านั่นมันตามมาด้วยขอรับ กู้เฉินหน้าซีดเผือด ตะโกนบอกเย่หนานเสียงสั่น
ตู้เสื้อผ้า ตู้เสื้อผ้าอะไร เย่หนานยังงงๆ ปรับอารมณ์ไม่ทัน
แต่หลิงหลงที่ยืนอยู่ข้างๆ ตกใจจนตาโต นางรู้ทั
