ม่ไกล
ฝ่ามือพลังปราณยักษ์ก็ตบลงบนร่างของเขาจนจมธรณี
เย่หนานมองดูหลุมลึกขนาดหลายเมตรเบื้องหน้า แล้วค่อยๆ ดึงมือกลับมา
เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ อืม ก็ไม่เลว แม้จะมีพลังแค่ ขั้นกลั่นลมปราณ แต่พละกำลังถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว เฮ้อ เสียดายที่เหาะไม่ได้ ไม่งั้นคงดีกว่านี้
นี่เขาอุตส่าห์ยั้งมือไว้แล้วนะ ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช่แค่หลุมลึกไม่กี่เมตรแน่
เป้าหมายของเขาคือการฆ่าคน ไม่ใช่การทำลายเมือง
เฮ้อ ไม่รู้ป่านนี้ศิษย์รักของข้าจะเป็นอย่างไรบ้าง นึกไม่ถึงเลยว่า ศัตรูจะตามมาถึงที่นี่ เย่หนานไไขว้มือไว้ด้านหลัง แล้วเดินกลับเข้าเมืองไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน
ตัดกลับมาอีกด้านหนึ่ง
เวลานี้กู้เฉินได้สังหารสัตว์อสูรไปเป็นจำนวนมาก
และยังเก็บเกี่ยวแก่นอสูรมาได้ไม่น้อย ผ่านการต่อสู้เสี่ยงตายมาอย่างโชกโชน ระดับพลังของเขาจึงทะยานขึ้นสู่ ขั้นรวบรวมวิญญาณ ระดับห้าเป็นที่เรียบร้อย
นี่ขนาดยังไม่ได้นั่งสมาธิบำเพ็ญเพียร อาศัยเพียงการทะลวงผ่านขีดจำกัดในการต่อสู้เท่านั้น
สมกับเป็นท่านอาจารย์ วิธีการของท่านช่างลึกลับพิสดารยิ่งนัก กู้เฉินสัมผัสถึงกลิ่นอายพลังในร่าง พลางนึกชื่นชมความเก่งกาจของเย่หนานอยู่ในใจ
ไม่รู้ว่าท่านอาจารย์จะชอบก
