ในวันนี้
หม่าหวาไม่ได้เดินเข้าไป เขายังคงยืนอยู่ในโถง สายตามองไปทางห้องส่วนตัวห้องหนึ่งที่อยู่ทางด้านข้าง หรี่ตายิ้มขึ้นมา
ผู้นำตระกูลกู้โค้งตัว ยังคงอยู่ในท่าคารวะ อย่าว่าแต่จะกลับไปยังที่นั่งของตัวเองเลย กระทั่งยืดตัวตรงขึ้นมาเขาก็ยังไม่กล้าทำ ดูน่าสงสารเป็นอย่างยิ่ง
เจี่ยนหรูอวิ๋นมองดูคนผู้นี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้บอกให้เขายืดตัวขึ้นมา คล้ายคิดจะให้เขาอยู่ในท่านี้ไปตลอด
ผู้นำของตระกูลกู้คิดถึงเหตุการณ์ที่ไม่แน่นอนในช่วงหลายวันมานี้ ใบหน้ายิ่งขาวซีด ร่างกายส่ายโงนเงน
เจียนหรูอวิ๋นมองดูคนผู้นี้ สายตาที่อยู่ในส่วนลึกของดวงตายิ่งเย็นชา
ในช่วงเวลาหลายปีมานี้ ตระกูลเจี่ยนและตระกูลหม่าถูกกระกูลกู้กดหัวเอาไว้ ถึงแม้จะไม่ถึงขั้นตระกูลล่มจมหรือมีคนตาย แต่ก็ถือยากลำบากเป็นอย่างมาก
หม่าหวายิ้มพลางกล่าวว่า “คนที่สมควรตาย เอาไว้เจ้ากลับไปแล้วก็บอกให้พวกเขาจัดการตัวเองก็แล้วกัน หรือว่ายังอยากให้มือของพวกข้าสกปรก?”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ โหยวซือลั่วหยุดฝีมือ เหลียวหน้ากลับไปมอง แต่ไม่ได้พูดอะไร
ศีรษะของผู้นำตระกูลกู้ยิ่งก้มต่ำลง เขากล่าวว่า “หลายวันมานี้ เรื่องราวภายในตระกูลจัดการได้ไม่ค่อยราบ
