ของฟางจิ่งเทียนพลิ้วไหวขึ้นมาเล็กน้อย พลางกล่าวด้วยสายตาเฉยชาว่า “ไป๋กุ่ยอยู่ทางนั้น ข้าจะทำอะไรเขาได้หรือ?”
นักพรตกว่างหยวนถอนหายใจ ในใจคิดว่าต่อให้ตอนนี้ท่านทำอะไรจิ๋งจิ่วไม่ได้ แต่ท่านก็ทำคนอื่นได้มิใช่หรือ?
……
……
นักพรตถานมา
จากนั้นเขาก็ไป
พูดแค่ไม่กี่ประโยค
ในคำพูดไม่กี่ประโยคนั้นมีเรื่องขอแต่งงาน เรื่องนักพรตไท่ผิง แล้วก็ยังมีเรื่องเจ้าสำนักจงโจว
สายฟ้ามักจะแอบซ่อนอยู่ในวันเวลาเงียบสงบเช่นนี้
ผ่านไปครู่ใหญ่ กู้ชิงกับหยวนฉวี่ก็ยังไม่ได้สติกลับมา
“จริงอยู่ที่นักพรตถานเป็นเจ้าสำนักจงโจว แต่ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนต่างรู้ดีว่าในเขาอวิ๋นเมิ่ง คนที่มีอำนาจตัดสินใจคือนักพรตไป๋”
จัวหรูซุ่ยกล่าวว่า “ข้าคิดว่านักพรตถานคงไม่อยากให้สำนักจงโจวเป็นของสกุลไป๋ไปตลอด ถึงได้คิดจะให้ปรมาจารย์อาไปเป็นเจ้าสำนัก”
เจ้าล่าเยวี่ยลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ข้าคิดว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นความคิดของไป๋เจ่า”
นางรู้ดี หญิงสาวที่ดูอ่อนแอผู้นั้นดูเหมือนเฉยชา แต่ความจริงกลับมีจิตที่ปฏิพัทธ์ต่อจิ๋งจิ่วอย่างลึกซึ้ง
ไม่ว่าในคำเชิญของนักพรตถานจะแอบซ่อนแผนการอะไรเอาไว้ ในนั้นก็จะต้องมีแผนการส่วนหนึ่งที่ไป๋เจ่าคิดเผื่อเอาไว้ให้จิ
