ปีก่อน ลำแสงกระบี่สายนั้นสังหารปีศาจภายในแม่น้ำจั๋วทั้งหมดในคืนเดียว ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ริมสองฝั่งของแม่น้ำไม่ต้องกังวลใจอีก ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขขึ้นกว่าแต่ก่อน
เมื่อชีวิตความเป็นอยู่ดีแล้ว การไหว้พระขอพรก็ย่อมต้องน้อยลง นานวันเข้าก็ไม่ค่อยมีคนไปกราบไหว้ศาลเจ้าเล็กๆ ที่อยู่ตามชานเมืองเหล่านั้น
ภายในภูเขาแห่งนี้มีศาลเจ้าที่ถูกทิ้งร้างอยู่แห่งหนึ่ง บนหลังคากระเบื้องเก่าๆ มีหิมะสีขาวจับตัว ตามรอบแตกของกำแพงมีลมหนาวทะลุผ่าน ดูรกร้างเป็นอย่างมาก
หลูจินลืมตา มั่นใจว่าฤทธิ์ของยาได้กลายเป็นปราณก่อกำเนิดไปหมดแล้ว อาการบาดเจ็บไม่รุนแรง เขามองออกไปนอกศาลเจ้า ค่อนข้างเป็นกังวล
“ภายในระยะยี่สิบลี้ไม่มีศัตรู” โจวอวิ๋นมู่กล่าว “เจ้าควรจะพักผ่อนอีกหน่อย”
หลูจินกล่าว “สำนักยังอยู่อีกไกล ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น”
วันนั้นหลังออกมาจากเรือนจิ่งหยวนในเมืองอวิ๋นจี๋ ระหว่างทางพวกเขาก็พบกับยอดฝีมือที่จะเข้ามาปล้นสามกลุ่ม
กลุ่มแรกที่ปรากฏตัวคือผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักสามคน จากนั้นก็เป็นคนของวิถีมารอีกสามสี่คน ส่วนคนปิดหน้าปิดตาที่ปรากฏตัวเป็นกลุ่มสุดท้ายนั้นอาจจะเป็นยอดฝีมือของสำนักซานตู
สิ่งที่ผู้บำเพ็ญพรตเหล่า
