อไม่ก็ถูกโยนลงไปในกองขยะ หรือไม่ก็ถูกฉีกทิ้ง และจุดจบที่น่าเศร้าที่สุดก็คือถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
แต่สิ่งที่เห็นได้ชัดก็คือเขาไม่มีความรู้สึกว่าตนเองนั้นเป็นจดหมายฉบับหนึ่ง
“มารตัวนี้ให้เรือนอี้เหมาจัดการแล้วกัน”
ปู้ชิวเซียวเดินมาริมลานเมฆ กล่าวกับหยวนฉีจิงด้วยสีหน้าจริงจัง
ก่อนหน้านี้มีอยู่สองครั้งที่เขาเตรียมจะเรียกเอาหินฝนหมึกหางมังกรออกมาจัดการจิ๋งจิ่ว เพียงแต่ฉานจึพูดออกมาพอดี จึงทำให้เขาเกิดความรู้สึกลังเล
สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ลงมือ แต่เขาไม่มีทางปล่อยมารเผ่าหมิงผู้นี้ไปอย่างแน่นอน
“ไม่ว่าเขาจะทิ้งด้านมืดมาสู่ด้านสว่างหรือไม่ แต่ที่นี่คือชิงซาน”
ฟางจิ่งเทียนมองดูเขาพลางกล่าวอย่างเฉยชา
หากอาเพียวเป็นลูกศิษย์ของนักพรตไท่ผิงจริงๆ เช่นนั้นก็เท่ากับเป็นศิษย์น้องของเขา ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่อาจปล่อยให้เรือนอี้เหมาพาตัวไปได้
ลมพายุหิมะอันคลุ้มคลั่งพลันปกคลุมยอดเขาเทียนกวง
หนาวเย็นจนเสียดกระดูก คล้ายเจตน์กระบี่อย่างไรอย่างนั้น
หลังจากนั้นครู่หนึ่งพายุหิมะก็สงบลง บนพื้นมีก้อนน้ำแข็งสี่เหลี่ยมที่สูงห้าฉื่อปรากฎขึ้นมาก้อนหนึ่ง มันเปล่งแสงสีน้ำเงินออกมา ดูคล้ายไพลินเม็ดใหญ่ยักษ์
อาเพียวถูกแช
