ย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่าง
ศิษย์ที่สนับสนุนจิ๋งจิ่วอย่างเหลยอี้ิจิง เยาซงซานยืนประจันหน้ากับศิษย์ที่มีความคิดตรงข้ามกัน ไม่มีใครยอมละสายตาไปก่อน
กั้วหนานซานไม่ได้สนใจพวกเขา หากแต่เดินเข้ามาหาจัวหรูซุ่ย ก่อนจะมองไปทางด้านนอกชิงซานเหมือนกับเขาแล้วกล่าวถามว่า “เจ้ามองอย่างไร?”
จัวหรูซุ่ยกล่าวว่า “มองไม่ชัด”
เขาไม่แน่ใจจริงๆ ว่าจิ๋งจิ่วนั้นเป็นปรมาจารย์อาจิ่งหยางหรือว่าเป็นปีศาจกระบี่ที่เล่าลือกันตนนั้น
กั้วหนานซานกล่าว “อย่างนั้นเจ้าคิดอย่างไร?”
จัวหรูซุ่ยนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ข้าไม่รู้”
กั้วหนานซานถามต่อว่า “อยากไปไหม?”
สายตาของจัวหรูซุ่ยเลื่อนลงเล็กน้อย หนังตาห้อยตกลง กล่าวว่า “ความจริงอะนะ…ก็ไม่ถึงกับอยากไปหรือไม่อยากไป มันแค่เคยชินมากกว่า”
กั้วหนานซานถอนใจออกมา กล่าวว่า “อย่างนั้นก็ไปเถอะ”
……………………………………………………………
