หากแต่เป็นพายุฝนกำลังจะตกลงมา
“ท่านนักพรตอยากถามว่า ท่านคิดว่าตัวเองเป็นจิ่งหยางมาโดยตลอด ตอนนี้ท่านสมคบคิดกับดินแดนหมิง ทุกคนหันหลังให้ อีกไม่นานก็จะถูกจับเข้าไปขังไว้ในคุกกระบี่ ท่านรู้สึกอย่างไร?”
อาเพียวมองจิ๋งจิ่วพลางกล่าวถาม
ทุกๆ วรรคในประโยคก่อนหน้านี้ล้วนแต่มีเรื่องราวอยู่เบื้องหลัง ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถเพิ่มคำว่า ‘เหมือนกัน’ เข้าไปด้านหลังได้ด้วย
นั่นล้วนแต่เป็นสิ่งที่นักพรตไท่ผิงเคยประสบพบเจอ
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ไม่รู้สึกอะไร เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาเหล่านี้ไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นกับข้า”
“นักพรตยังมีคำถามสุดท้าย”
อาเพียวกล่าวว่า “บางทีจนถึงตอนนี้ท่านอาจจะยังคิดว่าตัวเองคือนักพรตจิ่งหยาง แต่ท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าบางทีท่านอาจจะลืมไปแล้ว….ว่าความจริงนั้นท่านคือสรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่ง?”
คำถามนี้ต่างหากถึงจะเป็นคำถามที่แทงเข้าไปในใจจริงๆ หากคนคนหนึ่งสูญเสียความทรงจำของตัวเองไป แล้วได้รับความทรงจำใหม่ที่สมบูรณ์แบบมา จากนั้นก็คิดว่าตัวเองคือคนคนนั้น จนสุดท้ายถึงได้พบว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเรื่องไม่จริง นั่นมันจะเป็นความเศร้าโศกและความสิ้นหวังแบบไหนกัน?
ผู้บำเพ็ญพรตทุกคนที่ได้ยินคำถามนี้ล้วนแต
