รถเข็นคันนั้นและอาจารย์อาไท่หลูที่อยู่ในรถเข็นล้วนแต่กลายเป็นเศษฝุ่นไปแล้ว
จิ๋งจิ่วไม่ได้เหลือบมอง หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในกระท่อม
ไม่ว่าสุดท้ายสถานการณ์ในวันนี้จะเดินไปทางไหน จุดจบของอาจารย์อาไท่หลูก็ได้ถูกกำหนดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อนแล้ว
ถูกต้อง เมื่อสี่ปีก่อนเขาก็ตัดสินใจที่จะสังหารอีกฝ่ายในวันนี้
เมื่อคำนวณจากสภาวะและอายุขัยแล้ว อาจารย์อาไท่หลูควรจะตายไปตั้งนานแล้ว แต่เขากลับยังมีชีวิตอยู่ในคุกกระบี่
นั่นเป็นเพราะเขาเลือกที่จะใช้วิชาลับที่เจ็บปวดนั้นฝืนต่ออายุตัวเอง
คนที่สามารถแบกรับความเจ็บปวดขนาดนั้นเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ เขาจะต้องไม่มีทางจากโลกนี้ไปอย่างเงียบๆ แน่นอน
ก่อนที่คนแบบนี้จะจากโลกนี้ไป เขาจะต้องทำเรื่องใหญ่บางเรื่อง เอาวันเวลาหลายร้อยปีที่ถูกขังอยู่ในคุกกระบี่และความเจ็บปวดเผาไหม้เป็นเปลวเพลิงที่คลุ้มคลั่ง
หลังจิ๋งจิ่วทำการตัดสินใจออกมาเมื่อสี่ปีก่อน เขาก็ได้ครุ่นคิดถึงเรื่องราวหลังจากนี้
ชิงซานไม่อาจวุ่นวาย คุกกระบี่ยิ่งไม่อาจวุ่นวาย นั่นเป็นเพราะเสวี่ยจียังอยู่ข้างใน
อาจารย์อาไท่หลูจะต้องตาย
จากกฎของสำนักชิงซาน เขาไม่อาจสังหารอาจารย์อาไท่หลูที่ยังถูกขังอยู่ในคุกกระบี่ได้