งกล่าวว่า “ด้วยสภาวะของเจ้าในตอนนี้ ไม่มีทางที่จะปลดปล่อยพลังของลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงออกมาได้ทั้งหมด การโจมตีเหมือนอย่างก่อนหน้านี้ อย่างมากเจ้าก็ใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น หลังจากนี้เจ้าคิดจะทำอย่างไร?”
จิ๋งจิ่ววางอาต้าไว้บนเข่า ใช้นิ้วมือหวีขนของมัน ไม่ได้พูดอะไร
อาต้าพลันรู้สึกหวาดกลัวข้นมา ขนสีขาวพองออกตามสัญชาตญาณ
สีหน้าของเขาตอนนี้ขาวซีด เห็นได้ชัดว่าได้รับผลกระทบจากการกลืนกินของลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิง กำลังอยู่ในสภาพที่อ่อนแอ แต่กลับไม่มีใครกล้าทำอะไร
ในสายตาที่ผู้คนมองดูเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว สับสนและไม่ยินยอม
หากอยู่ในเรื่องอื่น ในเวลานี้เขาน่าจะเหมือนผู้ร้ายจริงๆ
“หรือว่าเจ้าคิดจะสังหารศิษย์ชิงซานทุกคนที่ไม่ยอมรับเจ้า? ต่อให้ท่านไป๋กุ่ยจะช่วยเจ้า แต่พวกข้าก็ยังมีท่านเย่เซี่ยว! เจ้าเลิกฝันที่จะปิดปากทุกคนไปได้เลย!”
ภายในกลุ่มของศิษย์ชิงซานมีเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดและความโกรธแค้นดังขึ้นมา
จิ๋งจิ่วไม่ได้มองไปทางด้านนั้น หากแต่มองดูทะเลเมฆที่อยู่ไกลออกไปแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าจะคิดอย่างไรมันก็ไม่เกี่ยวกับข้า เรื่องที่ข้าเป็นใครก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้พวกเจ้าฟังเช่นกัน”
หากต้องอธิบ
