ด้วย เขาไม่มีทางจะทำผิดพลาดโง่ๆ เช่นนี้”
การสนทนาในกระแสจิตนี้ใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาในโลกแห่งความเป็นจริง
ในสายตาของคนส่วนใหญ่ การเคลื่อนไหวของจิ๋งจิ่วไม่มีการหยุดชะงักใดๆ
เขาลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้
เขาออกมาจากกระท่อมหลังเล็ก
เขามาถึงฝั่งตรงข้ามของยอดเขา
เขายืนอยู่ตรงหน้ารถเข็น
เขายกมือขวาขึ้นมา
กระแทกเข้าไปยังนักพรตไท่หลู
……
……
ถูกต้อง
กระแทกเข้าไป มิใช่การฟัน แล้วก็มิใช่การสับ
บนแขนเสื้อและบนแขนของเขาไม่มีลำแสงกระบี่ส่องแสงออกมา
ในทางกลับกัน ภายในกำปั้นของเขากลับมีแสงสีดำจำนวนนับไม่ถ้วน ภายในลำแสงสีดำนั้นมีสีทองปะปนอยู่จำนวนหนึ่ง
แสงสีดำเหล่านั้นเข้มข้นเป็นอย่างมาก มองดูเหมือนความมืดในดินแดนหมิงอย่างไรอย่างนั้น
สีทองเหล่านั้นก็ดูสูงศักดิ์เป็นอย่างมาก มองดูเหมือนราชบัลลังก์ในเมืองเจาเกอ
ในดวงตาของไท่หลูมีอารมณ์แปลกประหลาดปรากฏขึ้นมา น่าจะกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าในเมื่อเจ้าเป็นกระบี่ ทำไมถึงใช้กำปั้น?
ภายในเสียงแคร่กๆ ม่านพลังที่ก่อตัวขึ้นมาจากเจตน์กระบี่และดูเหมือนไม่สามารถทำลายเหล่านั้นได้ปริแตกออกเหมือนก้อนน้ำแข็ง
กำปั้นของจิ๋งจิ่วแทงทะลุเข้าไปถึงหน้าอกของไท่หลู
รถเข็นแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ
ยอดเขาเทียนกวงสั่นส
